جان جهان + معرفی کتاب

                                                             

                 

                    جان جهان...

                                                                به خاکپای  امام رضا(ع)

 ای مــــــــــاه منیـــــــــــر ذوالجلالی           ای شمــــس سپهـــــــــــر لا یزالی

ای گوهـــــــــــــــــر نام تو خجسته              بــــــــر سلسلــه الذهب نشسته

ای که به رضـــــــــــای حق رضایی             آیینــــــــــه ی نـــــــــــور مر تضایی

ای جــــــان جهان که جمله جانی              مولا و امــــــــــــــام  انس وجــــانی

بر گنبــــــــــد زر نشانت ای جــان!               شد زرگــــــر چرخ گوهــــــــرافشان

ای مدفـــــن تو دفینـــــــه ی حق               ای مشهـــــــــــــد تو شهـــود مطلق

خورشید چــــــــــو ذرّه در هوایت               بالیده به ســــــــایه ی سخــــــــایت

شب سلسلــــــــــه بند گیسوانت            شب سرمـــــــــــه ی چشم آهوانت

در بارگـــــــه منیرت ای مــــــــــــاه            شب گشتــــــــــــــه سیه غلام درگاه

شد عــــــــــــرش دخیل بارگاهت              تــــــــــــا بر شـــــــــــود از در نگاهت

دریای کــــــــــــــرم نمی ز جودت               خورشید شعــــــــــــاعی از وجودت

مستیم به جرعــــــه ای ز جامت               ساغـــــــــــــــر نکشیم جز به نامت

مـــــــــا دُرد کشــــان اهل دَردیم               زین میکــــــــــــــــده هیچ برنگردیم

ای ساغـــــر وصل حق به دستت               ای بــاده خمـــــــــــار چشم مستت

ای مامن و ملجـــــــــــــــاء غریبان              ای مرهــم جـــــــــــــــان ناشکیبان

ای خـــــــــاک در تــــــــــــــو توتیایم            از نـــــــــــور تو نـــــــــور دیده هایم

گـــــــر بر لب من ترانه ی توست               از غربت عاشقـــــــــــــانه ی توست

دریاب مـــــــــــــــر ا که درد مندم               غم شعلــــــــــــــــه کشد ز بند بندم

افتاده ز پــــــــــــــا شکسته بالم                مپسند چنین شکستـــــــــــه حالم

مـــــــن سائل رند و آس و پاسم               جز درگـــــــــــــــــــه تو نمی شناسم

ای مظهــــــــر رحــــــــم حیّ داور                بر این دل خستــــــــــــــه رحمت آور...

                                                                          پاییز ۸۵


معرفی کتاب

او نویسی

او نویسی

"اونویسی" یازدهمین اثر  جلیل صفربیگی  و پنجمین  مجموعه ی رباعی اوست که ۵۰ رباعی آیینی او را در بر دارد .این کتاب با حمايت حوزه هنري استان ايلام  و در شمارگان ۲۰۰۰ نسخه به چاپ رسيده است."جلیل صفر بیگی" در قالب  مورد علاقه ی خود یعنی رباعی،  مبتکر و پر طراوت ظاهر می شود و لحظه های جدید،زیبا و گاه  پرعاطفه ای  را با خوانندگانش به اشتراک می گذارد. می شود گفت که او به جادوی رباعی دست یافته است و بر خلاف خیل کثیر شاعران نه تنها مغلوب این حریف ریز نقش(!) نشده است  بلکه به جای کلنجارهای  شبانه روزی و بی حاصل با آن-آنگونه که شیوه ی خیلی هاست- با ظرافتی قابل توجه دل او را به دست آورده است!  ."صفر بیگی"در حال حاضر  یکی از مطرح ترین و قابل اعتناترین نامها در رباعی امروز است و با توجه به بالندگی روز افزون  طبع و پویایی دید شاعرانه اش اطمینان دارم که به اینی که هست بسنده نخواهد کرد.با خواندن دو رباعی از این مجموعه ، مشتاقانه  کارهای آتی  او را منتظرخواهیم ماند.

هم چاه ســــــــــــــر راه تو بايد بكنيم              هم اينكــــــــه از انتظار تو دم بزنيم

اين نامه ي چندم است كه مي خواني            داريم ركورد كوفــــــه را مي شكنيم

**

يك عمر تو زخم هــــــــاي ما را بستي              هر روز كشيدي به سر مــــا دستي

شعبان كه به نيمه مي رسد آقا جان!               ما تازه به يادمـــان مي آيد هستي!

آخرین خاکریز

 

          

 

در دل لحظــــه های آتش بار                       شعله هـــای ستیز را می دید

از بلندای روح سرکش خویش                      آخــــــرین خاکــــریز را می دید

 

لحظه های عبوس و سنگی را                    جامــه ای از شرار می پوشاند

ساحـــل بی قرار جسمش را                      موجی از انفجـــار می پوشاند

 

عافیت تکّه تکّه خـــون آلود                          گرم تـــــــا ورطه‌ی خطر می‌رفت

ترکش عشــق داغ تر می شد                     در دلش پیش و پیشتـر می‌رفت

 

در دل بی قـــرار و شیدایش                        عملیّــات آتــــــش و خـــــون بود

تک و تنها به قلب شب می زد                    این جزیره چقـــدر مجنـــــون بود

 

آخرین خـــــــــاکـــریز دنیـــا را                       فتح می کرد و بی نشان می رفت

شب پر از عطر لاله بود انگار                        روح سرخی به آسمان می رفت...

 

رباعیّآت عاشورایی

 

                        

در مشت گرفت آب و بی تاب نشد                 شرمنده ی اهل بیت و اصحاب نشد

در حیرتم از عطش که مانند فرات                   از شـــرم لب تشنه ی او  آب نشد

*

در چشم فرات عکس ماه افتاده است             یک هاله به رنگ اشک و آه افتاده است

آن دست بنازم که جلوتـر از پــــــــــــا              در راه وصال حق به راه افتاده است

*

تا بر تــــــــن او تیر فزون تـــر می شد              هم  گریه ی  مشک لاله گون تر می شد

می گفت: سلام باد بر خون حسین!              وقتی لب تشنه اش ز خـــون تر میشد...

*

تــا بر اســــــــــــــرای خــاک دادند ندا                خونی پی  فدیه رفت و دستی به فدا

این ریخت به خاک و آن شد از شانه جدا           این خون خدا و آن دگــــــــر دست خدا

*

تا ساغــــــر وصـل را به دستش دادند                چندی ز پی نظــــــــاره اش استادند

دیدند دو دست او پی سجده ی شکر                از شانه جــدا شده به خـــــاک افتادند

..................

کربلا ای کربلا...   کلیک

عاشقی

 

  گاه گاه،

           یک نگاه

                 در دل شب سیاه

                            آفتاب می کند تورا...

  باورت نمی شود!

  آه ای دل به اصطلاح پاک!

  خاک بر سرت،

                    که عاشقی سرت نمی شود!

 

...تفحص

 

ای پیر بی نگاه!

 پیراهنی که نیست ،

                       شاید پلاکی...

 این چندمین نسیمی است که در عطر چفیه ها حل شده  و

  به کنعان نرسیده  است؟

 ...و ما چاه می کنیم و هنوز

                                 به یوسفت نرسیده ایم

مادر...بزرگ

 

 

 

 

مادر بزرگ عاشق من یکشب

                        با ابر گیسوانش

در خاطرات تشنه ی من بارید

آن شب به جای من

         یک مرگ مهربان

-وقتی که خواب بود-

از دست او گرفت و ز جایش بلند کرد

گلهای روی چارقدش ناگاه

                            با باد پر کشید...

اذن شکفتن

  

 

وقتی بهار ،

 

بی تو می رسد

 

کسی سال را تحویل نمی گیرد

 

 و جواب سلام شکوفه ،

   

                 بر زمین واجب نیست

 

می گویند  بهار که بیاید می آیی اما...

 

 مادرم می گوید که باید تو بیایی که بهار بیاید...

 

که  اذان شکفتن تو

 

          بر گلدسته های بهار،

 

 اذن شکفتن باشد...

 

آنگاه  جاری شوی در تشنگی ترک خورده ی  آبها

 

...و بین خاک و آسمان

 

عقد باران

 

جاری کنی...

رباعی

 

   

      

                     زنهار کـــه آه هـــــــرزه گردی برسد

                     بر آینه ی تـــــــــو آه ســـردی برسد

                    یک غنچه ی بغض در گلو منتظر است

                    ای عشق! بگو بهــــــــار دردی برسد...

 

به روح پاک جاودانه مردان میهنم

   

                  

                          

افکنـــــده ردای شب ز دوش خویش            آن مـــــــرد سپیده پـــوش می آمد

از هر قدمش که طرح طوفان داشت             آوای سحــــــــر به گوش می آمد

یک چند بر آسمـــــــان ظلمـــــانی              بگذشت و فشــــــــاند بذر کوکب را

بشکافت غیور و کینه خـــــواه آنک             با دشنه ی مـــــاه سینه ی شب را

از چشــــــم دمید برق ایمـــــــانش            از حلــــــق جهیــد رعـــــد تکبیرش

باران گلولــــــــه بر تــــــن دشمـــن           باراند و نمـــــــــود طعمه ی تیرش

 تکبیر ز نــــای تشنه اش برخاست            در گــــــوش کویــــــر بانگ رود آمد

ناگاه خدنگ شـــــــــــوم دژخیمان              بـــر سینـــــه ی عاشقش فرود آمد

با زخـــــــم شکفته در برش گویی             آن سینـه ی پــر ز عشق خندان بود

دل بیدل و خونفشان و دست افشان           در بزم گـــــــــل و گلوله مهمان بود

در بزم شهـــــــود اشهدش گل کرد             تابید و گذشت ، چـــون شهابی شد

در آن شب تیره بهـــــــــــر فردامان            هر قطــــــــره ی خونش آفتابی شد ...

 

شهر من

 

 

 

غزل

 

 

 

بگذار مــــــــوج نگاهت در لحظه هــــايم برقصد

در عرشه ي هستي من بــــــا نا خدايم برقصـد

بگذار اين سبز خاموش  پاييز من را بســــــــوزد

یک شعله وار از دو چشمت در زردهــایم برقصد

بر پرده های خیالم   نــــــــــــور شهــودت بیفتد

تا سایه هــــــــای وجودم یک شب برایم برقصد  

آواز ترد نگاهت بگــــــــــــــــــــذار بر من بشورد

بر دار خاموش شعرم   نعـــــــش صدایم بر قصد 

يا سر کشد از سجودم ؛ بـــــــا مويه هايم بگريد

يا گـــــــــل کند در قنـــــــــــوتم با ربّنايم برقصد

اي بغض درد آشنايم دستي بيفشــــــان برايم

تا شانه سنگي غــــــــــم با هاي هــايم برقصد ...

شعر + معرفی کتاب

 

من به جستجوی تو ،

در هزار توی ابری خیال و خاطره

ذرّه ذرّه آب می شوم...

ناگهــــــــــان ز راه می رسی

  من نگــــــاه  در نگـــــــاه تو ،

                   ذرّه ذرّه آفتاب می شوم ...


 

در خواب ترين لحظـــــــه ي غمبــــــارتر ين صبح

 ســــر مي زند از چشــــم تـــــو بيدار ترين صبح

 صد چشمه ي خورشيد ز چشمان تــــو گل کرد

 شد آينــــــــــه ي روي تــــــو گلـــــزار ترين صبح

 شد در پي مهــــــر تو و بي مهــــــر تو جــان داد

 آواره تـــــريــن مــــــــــــــــاه   در آوار تريــن صبح

 اي بــــــاغ سپيده! به شبم گوشـــه ي چشمي

 تـــا رويد از اين شــــــــــــام سپيدارتــــرين صبـح

 آيينـه بـــــه کف منتظــــــــــر طلعت مهري است

 هر جمعـــــــــــه تــــــــو را طالب ديدار ترين صبح

 بي روي تــــو تا چند شــــــــود ختم بـــــه تکـرار

 بي تـــــــــاب ترين شب بـــــــه دل آزار ترين صبح

 صبـــح ازل از خاطــــــــــــــره ي چشم تـــو باليد

از ياد نگـــــــــــــاه تــــــــــــــــو ؛ پديدار ترين صبح!

پاييز ۸۳ ـ اروميّه


معرّفی کتاب :

مجموعه ی شعر " چیزی نمانده است فراموش خود شوم"

غزلهای شاعر خوش ذوق وصمیمی " حمید واحدی" است ، که توسط نشر "لوح زرّین" در ۱۰۴ صفحه چاپ شده است .

بعد از چاپ غزلهای واحدی در مجموعه کتب گزیده ی ادبیات معاصر ( شماره ی ۱۱۴) این ، دومین کتاب اوست .

 

 

با هم غزلی از این کتاب را زمزمه می کنیم:

 سخت است در کویــــــر عطشناک زیستن           بـی آب در تفیــــــــدگی خـــــــــــاک زیستن

در چار چــــــوب بستـــه ی تقدیــــــر پر زدن            چـــــــون سنگ پشت در قفس لاک زیستن

در موسمی کـــه کاوه به زنجیر مانده است            ننگ است هم عقیده ی ضحّــــــاک زیستن

 آن جا کـه عشق را به پشیزی نمی خرند             مردن هــــــــــزار مرتبه به تـــــــــا که زیستن

سخت است در قلمـــــرو ظلمت پذیر جهل             با ایده هـــــــــای روشـــــــــن ادراک زیستن

مــــا زیستیم گرچــــــــه  مداوم نمی توان             در معبــــــــــــــــــر تهــــــــاجم کولاک زیستن

آلودگان بستـــــــــر خاکیم ای خوشــــــــا              چـــــــون آب در بسیط زمین پــــــاک زیستن

                                                   حمید واحدی

 

لحظه های سپید +  غزل

 

۱

صبح که می شود،

کاغذی سفید می کشم

                  بر روی جنازه ی شعرهایم...

از دیشب چند سال گذشته است،

که واژه هایم چنین پیر شده اند؟

...که نفسهایم در زیر سیگاری خاکستر شده اند؟

سالهاست که صندلی تو خالیست

اما فنجان چایی که نخورده بودی،

       هنوز سرد نشده....

۲

نگاهش نکردی...

 تا بالهای این پرنده جوانه زند

صدایش نکردی ....

تا نغمه های این پرنده رنگین کمان شود

رهايش کردي....

پرواز و آواز در قاب آسمان زنگ زد

پرنده سنگ شد.

اگر نگاهش می کردی...

اگر صدایش می کردی...

 

۳

 

بر درگاه سرخ وسوسه درنگ کن...

میوه ی ممنوعه که بیفتد تو هم افتاد ه ای! ....

پس بگذار از این وسوسه ی شیرین لبریز باشی..

بگذار همه ی سیبهای زمین طعم هبوط بدهند...

عطر شکوفه های سیب که ممنوع نیست

بگذار عاشقت بنامم...

 

۴

 

همسفر عقربه ها

فرسنگها و سنگها را در نوردیده ایم 

بعد از عمری که زمان در انتظار ما ته نشین بود

...و پاهایمان ریشه در سنگ داشت ...

و اینک ،

چشم در چشم آرزوهایمان...

 هر چند خسته

هر چند دلشکسته

 

*

 

دستهایمان زبانه می کشند و

 

  خاکستر آرزوها بر پلکهایمان می نشیند...

 

سوار بر تندیس سنگی اسبی خاکستری،

 

  به سالهای سکون وانتظار باز می گردیم....

 

 


 

زلال چشم تـــــــــو در لحظه لحظه ام جاری

نگـــــــــاه می کنی و عاشقـــــانه می باری

 

پــــــــــر از دقائق شیرین چشمهــــــای توام

عبـــــــــــــــــور ثانیه ها تلخ نیست انگـــاری

 

به خوابهای دلم عطـــــــــر صبح می پاشی

به باغ شبزده ی مــــــــن  سپيده مي کاري

 

بيا که مطلع چشمت طلــــوع آينـــــه هاست

مرا رهــــــــا کن از اين صبـــــح هاي  تکراري

 

بیا ببین کــــــــه چگونه جنـــــــــون عاشقی ام

مرا وشعــــــــر مـــــــــرا کرده کوچـــــــه بازاری

  

ببين درخت شدم- آنچه تو دلت مي خواست -

بگو بگـــــو که بهــــــــــــــارانه دوستـــم داري....

     

  ارومیه ـ اردیبهشت ۸۵

چشمه یا برکه؟...مسئله این است!!

 

قبل از هر چیز...

 

 سالروز میلاد فرخنده ی امام محمّد باقر(ع) بر شما عزیزان مبارک باد...

 

 

و امّا بعد...

 

وقتی که چشمه ی طبع شاعری کور می شود ، درباره ی وبلاگش سه راه بیشتر ندارد:

 

یا منتظر بماند و نذر ونیاز کند که شبی فرشته ی الهام هر هفت کرده ، با ناز وکرشمه  به یاد ایام گذشته از در درآید و طبع رادر بر گرفته؛ مورد مرحمت قرار دهد(!)

 

یا برای زنده نگاه داشتن وبلاگ برود دست به دامان شعرهای آرشیوی شود، که آنها هم گاه به خاطر اینکه تاریخ مصرف وتولیدشان گذشته  باعث خطرات جانی می شوند!

 

یا در وبلاگش را گل بگیرد و از چشمه ی طبع بی خیال شود و برود درمجاورت برکه ای جایی، غاز بچراند!

 

که البته ما بنا به "خیرالامور اوسطها" گزینه ی میانی را- فعلا - انتخاب کرده ایم ،هر چند احتمال نذر ونیاز و حدیث غاز و...هم منتفی نیست، تا خدا چه بخواهد...!


چند رباعی...

 

 

برای نبی اکرم(ص)...

 

می آید ولطف سرمـــــــدش می خوانند

بس نغمه که در خوشآمدش می خوانند

طفلی که ستوده ی خدا هست وبه عرش

از روز ازل محمّــــــــــــــدش  می خوانند

 

 

می آید و جلوه اش خیال انگیز است

گلخنده ی طلعتش بهار آمیز است

یعنی که تمام لحظـــــه ها با نامش

از عطر گل محمّـــــــدی لبریز است

 

 

****

 

بر این لب مـــــــا ترانه ای سبز نشد

گلنغمـــه ی عاشقانه ای سبز نشد

صد بار بهـــــــــار عاشقی آمد ورفت

بر شاخه ی دل جوانه ای سبز نشد

 

***

گل مدهـــوش از طرز دل انگیزی تو

بلبل خاموش از شکـــــــر ریزی تو

هنگام سخـــن عشق تراود ز لبت

کس جام ندیده است به لبریزی تو!

 

***

یک غربت غمفـــــــــزا و دیرینه مراست

دلتنگی صــــــــــــد غروب آدینه مراست

دیری است که از جفای سنگ غم تو

یک آینه ی شکسته در سینه مراست

 

***

 

عاشورایی...

 

تا جامه ی زخم را به تن جوشن کرد

از لاله کویــــــــر سینه را گلشن کرد

درمحفل سرد وظلمت آلود زمــــــان

برخاست چراغ عشق را روشن کرد

 

در این دل ناشکیب خــــــــون افکندند

خـــــــــــــون دلم از دیده برون افکندند

هر حرف که جز ذکر غمت بود حسین!

در بند زبــــــــــــــان من زبون افکندند

 

خورشید که ســـــــوز خود مکرر دارد

درسینه غم تو مـــــــــــاه منظر دارد

هرشـــــــام به سر سیاه معجر دارد

یعنی کــــــــــــــــه عزاداری اکبر دارد

 


 

 

مرا جا گذاشتی،

                         در ثانیه های دور

                  با عطش سالیانم

و بی احتمال نگاهت،

خیابانهای مملو از گوشت وآهن

                      چه خالی به نظر می رسند...

ردّپای تورا زین پس

بر بیکران دریاها خواهم جست

که شعرموّاج  آسمان است...

یا بر زلال چشمه ای ...

                               که اشک تنهایی کویر است

 

و تو را با نام "مرگ" صدا خواهم زد...

 

...تا یکشب ناگهان فرا برسی و مرا با خود ببری...

 

 

***

 

تورا جاگذاشتم،

با خاطرات برف گرفته ی خویش،

  ـ در دوردستهای سرد ـ

و اینک

به خاکستر می نشیند

   آسمان یاد تو _ درچشمان ناشکیبم _

نه پرنده ای...

             نه ستاره ای...

                                نه عشقی...

   چگونه ات بسرایم؟

**

آه...

ای کاش! جایی را که بالهایم را دفن کرده بودم،

                                   هنوز به یاد داشتم....

***

 

به سنگ حــــادثه  بشکسته اند بال مرا

بیا تـــــو هم به تماشــــا نشین زوال مرا

 

ببین چگونه به یک شب بهــــار خنجر تو

رسانده است چنین ،زخمهـــــای کال مرا

 

مپرس اینکه تو هم عاشقی، نمی بینی

به روی شانه ی مـــــن زخم دیرسال مرا؟

 

سکوت تلخ مرا کیست بشکند یک شب؟

مگر صدای تــــــــــو پاسخ دهد سوال مرا

 

از آفتاب نگــــــــــاه تو شعـــــــــــرها دارم

غروب تلـــــــــــــــخ نگیرد اگـــــر مجال مرا

 

مرابه پیش خودت خوان ازاین کویر عبوس

به چشم مهر نگــــــر چشمه ی زلال مرا

 

زبان حــــــال دل مــــن نگشته اند امشب

بیـــــــــــــا سکوت، ببر واژه هــای لال مرا

 

تمـــــــــــام زندگیم بـــا حدیث داغ گذشت

بخـــــــــوان ز دفتـــــر آلاله شرح حال مرا....

...........................................................

 

سالهای 72 الی 74!! _ ارومیّه

 

 

 

عاشقان عيدتان مبارک باد......

                       

                     السلام عليک يا علي بن موسي الرضا

 

             

 

 

 

 

 مثنوی ذيل را دریکی از صحنهای حرم مطهّر آقا امام رضا (ع) سروده ام. آن شب _ شب جمعه پانزدهم مهرماه سال 1378  _ در قید وبند لفاظی و زیبایی  و آرایش کلام نبودم، آنچه از دل به زبانم می آمد در حالتی غیر قابل بیان, بداهه وار بر روی دفترچه ی کوچکی می نگاشتم (آنگونه که در اواسط شعر؛ زبان فارسی دیگر زبان دل نیست و زبان مادری سر بر می کند!)...ابیات را می نوشتم و بعد داخل حرم مطهر با چشمانی اشکبار رو به ضریح حضرتش می خواندم ؛ یادش به خیر!....در شب میلاد آن امام همام یکبار دیگر آن شو ر وحال را با شما عزیزان زمزمه می کنم...... 

 

 

سبــط نبـی(ص) وخلـف مرتضی(ع)

نوگل صدّیقه ی کبری(س) ، رضا(ع)

 

گـــــــــــرچه گنهکـــــارم و آلــوده ام

روی به خــــــــــاک حرمت سوده ام

 

ترک دیــــــار از پی دل کـــــــــرده ام

روی به در گــــــــاه تــــــــو آورده ام

 

از پـــــی دل هر ســــــــــــــو بشتافتم

عـــــــــاقبتش در حرمــــــــــت یـافتم

 

گرچه شب است وهمــه جاسوت وکور

مــــن هستم مهمـــــــــــان در بزم نور

 

خیـل ملائک همـــــــــــــــــه زوّار تو

جان جهـــــــــــــــان جمله گرفتار تو

 

ای تــــــو غریب الغـــــــــربای جهان

خانه ی تـــــــــــــو هست دل عاشقان

 

ای به فـــــــــــــدای رخ تو جــان من

هستی من عشـــق من ایمـــــــان من!

 

بنده ی ناچیزم وتــــــــــــــو سروری

مـــن خس وخاشاکم ، تو گــــــوهری

 

ذرّه ی ناچیزم  و تـــــــــــــــــو آفتاب

جان به فـــــــدای تو ز مـن رخ متاب

 

عرش جبین ســــــــــــا شده بر درگهت

کحل بصـــــــر کرده ز خــــــاک رهت

 

در حــــــــــرم خویش مــــــــرا بار ده

اذن بر این عبـــــــــــــــــد گنهکــار ده

 

مـــن که خسی از همه جـــــــا رانده ام

بر در تـــــــــــــــــو سائـــل درمانده ام

 

درحــــــــــرم خویش پناهـــــــــــــم بده

رخصت یک آه و نگــــــــــــــــــاهم بده

 

آه...خطـــــــا گفتـــــــــــــــــم عذرم پذیر

این چه سخـــــن بود؟ تو بر مـــــن مگیر

 

آینـــــــــه ای رخصت آهـــــم کجاست؟

خورشیــــــدی تاب نگـاهـــــم کجاست؟

 

آمده ام بـــــر در تـــــــــــــــــو ناشکیب

بـــــر لب مـــــــــن آیه ی« امّن یجیب»

 

تــــــــا که نگــــــــــاهی برود بـــا منت

دست گنهکـــــــــــــار مـــــــــن ودامنت

 

ای دو جهـــــــــــــان مست نگاهت شده

ظلمت غــــــــــم غــــرق پگـــاهت شده

 

غربتت آتش زن هـــــــــر سینـــــــه شد

تا به ابــــــــــــــــــــد ماتم آیینــــــــه شد

 

غربت تـــــــــــــــــو داغ دل لالــــه شد

در دل من شعلـــــــــه ی جوّالــــــــه شد

 

سوخت همــــــــــــه خرمــــــن جان مرا

خست ز غـــــــــــــــــم روح وروان مرا

 

ای به فـــــــــــــــدای رخ تو جان من!

هستی مــــن عشق مــن ایمـــــــان من!

 

حقّ امامی شاه خراســــان رضـــا(ع)!

من سنه قربـان  سنه قرباـن رضـــا(ع)!

 

غربتیوی یــــــــــــــاده سالیـب آغلادیم

کونلومـــــو آلــــدیم ضریحـــه باغلادیم

 

کونلومه گــل بیر نظــر ائت ای غریب!

قویما قاپینــــــــــــدان قه ییده بی نصیب

 

احتیاجیم واردی سنـــــــــــــه احتیــــاج

بیـــــــر باخیشین دردیمی ائیلــــر علاج

 

داغلی اوره گلــــــــــــر هامی زائر سنه

تا که چاتــــــــــــــــا ال او شریف دامنه

 

خیل ملک لـــــــــــــــر ایاقین دان اؤپور

عـــــرش ده بیر اؤزگــــــه قیامت قوپور

 

من نه دئییم ســــــــــن غریبین نیسگیلی

یاندیریری سینــــــــــه نی ،باغلیر دیلی

 

دوزدی قلـــــم کملیغی نی دانمیــــــری

آمما اوره گ یاخشی پیسی قانمیـــــری

 

تا که غمین دن اوره گه ســـــــــوز گلیر

اود قوپوری هی دیلی مه ســـــــؤز گلیر

 

حسرتی دوزمــــوش غمی میـــن یانینه

اود ســـــــــــالیرام دفتری میـــن جانینه

 

ضامن آهـــــــــــــو! من سال بیر نظــــر

تا کـــــــــــه غمیم زائل اولا سـربه ســر

 

توپراقیوا بوســــــــــــه ووروبدور فلک

نوحه دئییبدیر سنـــــــــــه جـنّ وملـــک

 

غربتیوه گؤزلـــــــــــــری قان آغلاییب

جملــــــه زمین جملـــه زامان آغلاییب

 

شاه شهیـــــــــــــد، زاده ی امّ البنیـــن!

قوی دولانیم باشیـــــــــوا آقـــــــا سنین

 

 ***

گلـــــــــدی یئتیشدی منه آخیر گئجــــه

ال چکیم آقـــــــــــا! حرمین دن نئجــه؟

 

قیچ گئدیـــــری آمما اوره گ قویموری

دویموری ســن دن اوره گیم دویموری

 

حسرتی نن قورتولـــــــــوری فرصتیم

آیریلیغا یوخــــدی آقـــــــــــــــا طاقتیم

 

آغلایاراق سئیر ائدیــــــــــره م قبریوی

هـــــــاردا ایتیردین اوره گیم صبریوی؟

 

دیل سوسوری سؤزلر اوره گ ده یانیر

گــــؤز یاشیمین شعـــــــر لری باشلانیر......

 

 

مشهد مقدس ـ صحن مطهر رضوي ۱۵/۷/۱۳۷۸

 



 

 

روی کــــــرده ام به درگهت با دلی شکسته ونزار

ای غریب آشنــــــای من! حاجت دل مـــــــرا بر آر

 

شب که شدفرشته های عشق باپری زجنس اشتیاق

گنبــــــــــد طلایی تـــــــــورا پاک می کنند از غبار

 

دل دل گناهکـــــــــــــار من با رضا رضای نیمه شب

بسته است بر ضریح تو؛ شور و عشق ودرد وانتظار

  

مـن شکسته ام تکیده ام چــــــون کویر داغدیده ام

رنج صد خزان کشیده ام سبز کن مــــرا تو ای بهار!

 

من کیم؟ ز غیر خسته ای ؛دل به عشق یار بسته ای

شاعـــــــر قلـــــــــم شکسته ای روسیه ولی امیدوار.....

 

 

مشهد مقدس_ 14/7/1378

 

 

 

 

 

 

«اللهم صل علی علی بن موسی الرضا المرتضی، الامام التقی النقی»

 

 

 

با "بیدل" و بیدلیها...

 

 

    گوش مروتی کو کز ما نظـــر نپوشد 

   دست غریق، یعنی فریـاد بیصــدائیم...

  

 

  حیرت دمیده ام گل داغــم بهانه ایست

  طاووس جلوه زارتو آیینه خانه ایست ...

 

 چه مقدار خـون در عـدم خـورده باشم

 که بـر خاکــم آیی و مـــن مــرده باشم...


 

دوبیتی ها...

 

(خانه تکانی پاییزی و چند دوبیتی زیر خاکی...!)

 

زلطفت شوروحالی دارم ای عشق                  برای غم مجــالی دارم ای عشق!

ببین با اشکهـــــــای روشــن خود                    چه غمهای زلالی دارم ای عشق!

 

گلا! یاد گلستـــــــــــان را رها کن                    به شبگـــردی دلت را آشنــــــا کن 

بیـــــا و  لا به لای گیســـــوانش                     برای خود بهــــــاری دست و پا کن

 

دلــــم بی روی تو لبریز درد است                      بهـــــارم گوییا پاییز ســـــرد است

ببیــن دارم دوبیتی می سرایـــم                      مرا عشق توشاعر نیز کرده ست!

 

غم یاد تــو درجانــــــم   نشسته                    بلــــــــور بغضهـــــایم را شکسته

دوبــاره دست پرمهــــــــر خیالت                    دلــــــم را بر ضریح عشـــق بسته

 

غم یادش زســــر واکردنی نیست                  به اشک وآه ســـــودا کردنی نیست

دلا از خود برآی و بگـــــذر از شک                   که عشق امروز وفرداکردنی نیست

 

 

برای نور موعود....

                              یامهدی

فردا نیمه ی شعبان است. میلاد مولای آبها وآیینه ها بر دلهای روشن شما فرخنده باد .

 به همین مناسبت غزلی از شاعر خوب شهرم حمید واحدی تقدیم دوستان میکنم. 

ای دور ز ما ، همیشـــه با ما              در آینــــه روی توست یا ما

ما سوی تو رهسپـــار و از تو             افسوس چقدر مانــده تا ما

تو اوجی وما حضیض، هیهات             سـر منزل تو کجـا؟ کجـا ما؟ 

با عشق تو همصدا و همــراه             از عشــــق جدا جدا جدا ما

تو چشمه ی آشنـایی ومهـــر              لب تشنه ی آفتـــاب ما ، ما

یکــرنگ تویی و فــــارغ از رنگ             بازیچه ی دست رنگهـــــا ما

فریـــــــــاد تظلــم زمــــــان تو               در کــوه زمین صـدا صـدا ما

پیوسته به اوج انتهــــــــــــا تو              وامانده به قعـــر ابتــــــدا ما

ازپـــرده ی خامشی بـرون آی             بی پرده سخن بگوی با ما...

  " گزیده ی ادبیات معاصر" دفتر ۱۱۴

 

و غزلی  دیگر که حمید عزیز در دیدار شاعران با رهبر انقلاب قرائت کرد:

نقاش واژه ام غزلی گــــــــاه می کشم       

شعــــــر بلنـــــــد نام تو را آه می کشم

آهی که ریختی به دل چــــــاه آه نیست       

دریای ماتمی است که درچاه می کشم

تصویر تـــو خلاصه ی زیبایی خــــداست

غیر ازتو هرچه هست به اکراه می کشم

دریـــا مقابل کرمت شرم قطره ای است

خورشید را یه پیش رخت مـاه می کشم

تصویر قلـــــــه های بلنــــــد کمــــال را

در پیشگـــــــــاه روح تو کوتاه می کشم

آن قدر تو شبیه خــــدا گشته ای که من

با دیدن تـــــــو بانگ(هــوالله) می کشم

تا لحظه ی شگفت طلـــــــــــوع عدالتت

چشمی به انتظــــار تو بر راه می کشم...

 

 

 

و نهایتا یک شعر نیمایی از خودم:

 
مرد دلشکسته اي،

از فراز روشن خيال خويش،

سرزمين پاک لحظه هاي دور را مرور مي کند:

(...ناگهان،

مردي از تبار لاله ها،

ز شرق زندگي ظهور مي کند.

پاي در رکاب و گرم پو ،

ز نعش ظلمت زمان عبور مي کند.

«سرو ها قيام می کنند»

«باغها سلام می کنند»

مردی از تبار لاله ها،

با نگاه روشنی ز جنس تيغ و آفتاب،

پرده های ظلمت شبانه را ،

می درد.

جان دلشکستگان خسته را ،

غرق نور می کند...)


اروميه ـ فروردين ۷۳

 

 

 

یک ترجمه و چند نظر.....

 

به نظر من در کارهای تخصصی    فقط  باید افراد متخصص نظر بدهند ـ اگر چه این روزها تنها کسانی که نظر نمی دهند وگویا مجاز به این کار هم نیستند ، ّهمین افراد می باشند! ـ

ترجمه شعر هم یکی از همین موارد است که واقعا در حیطه ی ادبیات کاریست که  توان وتجربه وخلاقیت بسیار می طلبد و  گاه حتی از سرودن شعر نیز دشوار تر است.

  این مقدمه را قبل از نقد گونه ام درباره ی یک ترجمه، نوشتم تا بگویم من مترجم  و متخصص نیستم ، نظراتی که ذیلا  خواهم نوشت نظرات یک خواننده است  و شاید درست هم نباشد! به هرحال هرچه باشد یک نقد حرفه ای نیست و ان شاء الله مترجمان عزیز نظر داده ، اشتباهات آن را اصلاح خواهند فرمود...

چند وقت پیش ترجمه ای خواندم از یکی از شعرهای «عزیز نسین» که مترجم آن دست بر قضا از دوستانی است که بیش از ۱۳ سال است او را ندیده ام و چقدر هم مشتاق دیدارش هستم ...(  بعد از ۱۳ سال چه چشم روشنی مناسبی هم برایش تدارک دیده ام! )

 

ابتدا اصل شعر را درج می کنم ( که آن را از این نشانی پیدا کرده ام):

http://www.yenikibris.org/kitap/ulus/aziz_nesin.htm

 

Böyle Gelmiş Böyle Gitmez” 

                                                                                                     

Bütün anneler, annelerin en güzeli,

Sen, en güzellerin güzeli.

Onüçünde evlendin,

Onbeşinde beni doğurdun,

Yirmialtı yaşındaydın,

Yaşamadan öldün.

Sevgi taşan bu yüreği sana borçluyum.

Bir resmin bile yok bende,

Fotoğraf çektirmek günahtı.

Ne sinema seyrettin, ne tiyatro.

Elektrik, havagazı, su, soba,

Ve karyola bile yoktu evinde.

Denize giremedin,

Okuma yazma bilmedin.

Güzel gözlerin,

Kara peçenin arkasından baktı dünyaya.

Yirmialtı yaşındayken

Yaşamadan öldün...

Anneler artık yaşamadan ölmeyecek...

Böyle gelmiş,

!Ama böyle gitmeyecek

 

اما نرجمه ی این مترجم عزیز:

 

اين‌گونه آمده، اين‌گونه نخواهد رفت

تو تمام مادرها بودی / زيباترين مادرها / زيباترين زيبايان. /   در سيزده سالگی ازدواج کردی
  /  و در پانزده سالگی /    مرا به دنيا آوردی  /    من بيست و شش ساله بودم /  که تو مردی. / من مديون توام /  به خاطراين قلب عاشق. / اما عکسی نيز از تو ندارم /  که در آن زمان /  عکس انداختن گناه بود. / تو نه به سينما رفتی /  و نه به تئاتر. /  و در خانه‌ی تو /  آب و برق و نفت نبود /  همين‌طور بخاری و تخت‌خواب آهنی. /  برای شنا  /  به دريا نرفتی! /  خواندن و نوشتن نيز بلد نبودی! / چشم‌های زيبايت /  فقط از پشت پنجره‌ای سياه  /  به دنيا نگريستند. /  من بيست و شش ساله بودم که تو مردی... /  اما ديگر / هيچ مادری نخواهد مرد / هيچ مادری / اين‌گونه آمده /  اين‌گونه نخواهد رفت....



۱) اشتباهی فاحش در ترجمه ی سطور آغازین شعر: مترجمBütün anneler  را جمله ای مستقل فرض کرده است که مسند الیه و فعل آن به قرینه ی معنوی حذف شده اند ،" تو تمام مادران بودی" ...اما  دراین Bütün anneler  "مادران"خود مسند الیه است و  "زیباترین" مسند جمله.  پس به این ترتیب صحیح است که:... همه ی مادران زیباترین مادرانند/ اما تو زیباترین زیبا یانی.....

(اگرچه من پشت این الفاظ  واین ترجمه ی تحت اللفظی روح این معنی را حس می کنم که  همه ،مادرانشان را زیباترین مادران می دانند/ اما من تورا زیباترین زیبا یان می دانم ...» همانطور که در "Yaşamadan "  با توجه به  کلیت شعر ، معنای : «از روز خوشی ندیدن »  به ذهنم متبادر می شود.)

(  دوست خوبم آقای "علی  مهدیقلی زاده " ترجمه ی دقیق " Yaşamadan öldün" را « پیش از زندگی کردن مردی» می دانند که مفهوم « پیش از اینکه روز خوشی ببینی»  از آن قصد شده است و صواب نیز گویا همین باشد.)

۲) اشتباه معما گونه(!) : شاعر بی هیچ ابهامی روشن و شفاف با جمله هایی معمولی می گوید که مادرش در بیست وشش سالگی مرده است!...اما معما این است که مترجم چرا ترجمه کرده است:...«من بیست و شش سالم بود که تو مردی» (!)

با این حساب مادر شاعر چندان هم جوانمرگ نشده است و هنگام مرگ  ـ با توجه به اینکه فرزندش را در ۱۵ سالگی به دنیا آورده  ـ ۴۱ سال داشته است!

(البته این احتمال را هم می توان در نظر گرفت که در نسخه ی مترجم عزیز « yaşındaydın » اشتباهاً« yaşındaydı»  چاپ شده باشد.)

۳)در آخر شعر   :  Böyle gelmiş/  Ama böyle gitmeyecek

 اینگونه ترجمه شده است:

هيچ مادری / اين‌گونه آمده / اين‌گونه نخواهد رفت.

که مفهوم این بوده است  : « رسم روزگار اینگونه بوده اما اینگونه ادامه نخواهد یافت»

و برخی نکات ریز دیگر که بهتر است به جای توضیح ، به صورت مقایسه ای بررسی کنید با ترجمه ی شکسته بسته ی من!

همه ی مادران / زیباترین مادرانند / اما تو زیباترین زیبایانی / سیزده سالت بود که شوهر کردی / پانزده سالت بود که مرا به دنیا آوردی /  و بیست وشش سالت بود / که پیش از زندگی کردن مردی / من این قلب لبریز از عشقم را به تو مدیونم /  از تو حتی عکسی هم ندارم / چرا که آنوقتها عکس انداختن گناه  محسوب می شد / نه به سینما رفتی ونه به تماشای تئاتر / در خانه ات / نه برق بود، نه گاز و نه آب لوله کشی / حتی بخاری وتختخواب هم نبود / هیچوقت در دریا شنا نکردی /  هیچوقت خواندن ونوشتن یاد نگرفتی /  چشمان زیبایت / دنیارا فقط / از پشت روبند سیاه نگریستند / و همین که بیست وشش سالت شد / بی آنکه زندگی کرده باشی، مردی / اما بعد ازین مادران / پیش از زندگی کردن نخواهند مرد /  چنین بوده / اما چنین ادامه نخواهد یافت....

 

شعر جدید...

 

(اگرچه در قالبهای غیر کلاسیک چندان کار نمی کنم، این دفعه "سنت شکنی" کرده ام ! اگر پسندیدید ادامه می دهم اگرنه، می روم دنبال کلاسیکهای خودم ،اگر آن را هم نپسندیدید، هرچه دیدید از ...الخ!)

**********************************************************

باتو،

دلواپس بهار نبودیم...

گل میهمان خانه ی ما بود...

نبض حیاط کوچک ما گویی،

در گامهای سبز تو می زد.

گویی بهشت خانه ی ما بودی...

گاه  نماز تو،

قبله،

هوهوکنان به دور تو می چرخید...

روی درخت گیلاس،

هر شاخه دست سبز دعا بود

و باران...

انگار اشک شوق ملائک

باتو،

رمز شکفتن ،

در لحظه لحظه ی دل ما جاری

اردیبهشت خانه ی ما بودی...

***

یکشب

وقتی نسیم نام تو را برد

دیدم که روح برگ تکان خورد

گوش شکوفه پرشد از عطر نام تو

نیلوفرانه یاد نگاهت،

بر ساقه های سبز غزل پیچید

چشمم شکوفه زار....

شعرم بهار شد...

مرداد۸۴

 

دو غزل قدیمی...

 

در خلسه های سبز رهـا می کنی مـرا                  وقتیکه عاشقــانه صــــدا می کنی مرا

با جلوه ای به رنگ گـل و شبنم و بهار                 عاشق ترین آینـــــــــه ها می کنی مرا    

با غیبت معطّر خـود ای شهود محض!                  آکنده از حضـــور خـــدا می کنی مرا    

رخ درمحاق می کشی ودرهجوم اشک                  شبگرد کوچه های دعــا می کنی مرا

در روشنای خلـــــوت چشمان شرقیت                  از ظلمت وجــــود رهــا می کنی مرا

می بینمت هنوز که با دستهای مهــــــر                  در یک قنوت سبــــزدعا می کنی  مرا   

 

**************************

 

بسپار با نگــــــــاه غریبت مـــرا به عشق

پر ده مرا به اوج مه آلـــــود ـ تا به عشق ـ

حیف است حرفی از تو و آیینه هــــــا نزد

امشب که گشته ایم همــــــــه مبتلابه عشق

یاد دلـــــم به خیــــــر که آن روزهای سبز

سوگندیا به چشم تـــو می خورد یا به عشق

چیز زیادی از تــــــو نمی خواهم ای عزیز

جز یک نگاه سبز ودلی آشنــــــــا به عشق

با چشم تو مجـــــــال نیایش نمانــــده است

باید شبی دوبـاره کنـم اقتـــــــــــدا به عشق

با تو تمام شعـــــــر وســــــــرود وترانه ام

حتی تمـــــــــــــام قافیه هایم خـراب عشق

حرف دل تو را ز نگـــــــــــاه تو خوانده ام

دیریست تاشناخته ام عشـــق را به عشــــق

روحـــــــم تمـــام غربت خـود را ترانه کرد

آنشب که ختم شدهمه ی جـــــاده هابه عشق...

پاییز ۷۴

 

حکایت من و فاطمه...

         

نامه ای برای دخترم، فاطمه....

دختر نازنینم، سلام! امروز به مبارکی می خواهی اوّلین نصیحت زندگیت را دشت کنی!...آنهم از طرف بابایی!...امروز می خواهم نصیحت بزرگی به تو بکنم ...شاید فردا دیر باشد. اگر هم بر فرض دیر نباشد، فردا شاید وقتی زبان باز کردی، تو زبان به نصیحت بابایی گشوده باشی!...فردا شاید دیگر قبولم نداشته باشی،مثل خود من که تا دست چپ و راستم را شناختم بابابزرگ خدابیامرزت را قبول نکردم!...امروز فرصت غنیمت است.نه دست چپ وراستت را می شناسی ونه درست وحسابی می توانی حرف بزنی....هنوز به کبوتر می گویی: دَه دَه!   به آب : آببَه!   و  به آبلیمو و لوبیا هم مشترکاً : بیلو بیلو !....نه... هنوز خیلی مانده است تا بگویی:" پدر! من تورو قبول ندارم...افکار تو قدیمیه!"...پس بگذار تا فرصت باقی است تو را نصیحت بکنم. هرچه زودتر با این"مقوله" آشنا شوی بهتر است. در زندگی آینده ات بعد از آب وهوا وغذا این یکی هم جزو لاینفک زندگیت خواهد شد! از من ومادرت گرفته تا دوست وآشنا وغریبه در گوشت نصیحت خواهد خواند! نصیحتهای دلسوزانه، نصیحتهای مغرضانه، نصیحتهای صد من یک غاز.....طرح به طرح و رنگ به رنگ...که پدرت عمری همه نوعش را تجربه کرده ـ و میکند ـ  وشکر گزار خداست که برای انسان دو گوش آفریده است نه یک گوش!

***

فاطمه جان! خوب است که نصیحتم را مکتوب می کنم ـ آنهم در شبکه ی جهانی ارتباطات و در معرض دید عموم ـ تا فردا منکرش نشوی...

مشکل من وتو از آنجا شروع شد که احساس کردم درست در سنّ و سالی که هم سنّ وسالهای تو عاشق "قا قا" می شوند، توی نیم وجبی یک ونیم ساله ، عاشق "قا" شده ای!...."قا" در فرهنگ لغات  تو  " خودکار" است.

وقتی تو خودکار وکاغذ را کشف کردی، مشکل ما هم شروع شد. "قا" شد زیباترین و جالب ترین اسباب بازی تو و مهمترین دغدغه ی ما که یکهو نزنی  با آن چشم و چارت را در بیاوری! یک عدد"قا" و یک صفحه کاغذ سفید می تواند حتّی زیباترین عروسکهای تو را مغلوب کند و به انزوا بکشد!

در اوج شدید ترین نا آرامی ها و گریه های تو ، که نه کاری از دست عروسکهای زیبای تو ساخته است و نه فرجی از ژله ی میوه ای که خیلی دوستش داری ، کافی است سر وکلّه ی یک عدد"قا" پیدا شود ، در معیّت یک صفحه کاغذ سفید. تمامی غم وغصّه ی صورت اشک آلود ومعصومت با لبخند شادی ورضایت از بین خواهد رفت..."قا" را به دست خواهی گرفت ـ عیناً همانگونه که من به دست می گیرم ـ و بعد یک نقطه روی کاغذ خواهی گذاشت و خواهی گفت  : " ماما!"... یعنی این نقّاشی ماماست!... بعد یک خط وآنهم خواهد شد : " مینا ماما!" ...یا همان مادر بزرگ و  در نهایت یک خط کج و کوله  که حواهد شد : "بابا!"....که البته مهمترین شباهتش با بابا همان کج وکولگیش خواهد بود!

در کنار "قا" عاشق کتاب هم شده ای. می شود مدّتها با کتاب سرگرمت کرد و از آسیب شیطنتهایت در امان بود! آنهم نه فقط کتابهای کودکانه ومصور . آن روز داشتم غزلیّات سنایی را می خواندم.چقدر گریه کردی که :" مَه ...مَه ! " ( ترجمه: یعنی با زبان خوش بده به من! ) گفتم :" ببین فاطمه جان! عکس ندارد..." امّا زهی خیال باطل! کتاب را از من گرفتی.سرت را روی آن خم کردی وبا حوصله شروع کردی از اوّل به ورق زدن ـ عیناً همانگونه که من ورق می زنم ـ ....

" ای ازل دایه بوده جان تورا....وی خرد مایه داده کان تورا" (!)

و بعد ورق زدن از آخر کتاب به اوّل!...

" عشق تو بربود ز من مایه ی مایی و منی..."(!)

****

ای دخترک یک ونیم ساله ام! ای فاطمه ی متولد ۲۲/۲۲ دقیقه ی ۲۷ دیماه ۱۳۸۲! می دانی، مامانی به کنایه به من می گوید: " هرچه ژن معیوب است از تو به ارث برده است!" ......(که حکماً عشق به قلم وکاغذ وکتاب هم یکی از آنهاست!)...نگویی خود او،که گاه شعر می گوید ومطلب می نویسد چرا این حرف را می زند؟...عزیزکم! منظور مامانی عشق وعلاقه ی خرکی است! وگرنه اگر کسی مثل بچّه ی آدم عاشق این چیزها بشود که ایرادی ندارد...آنوقت نه عشق خرکی محسوب می شود نه ژن معیوب!

دختر گلم! نکند تو هم ـ زبانم لال ـ گرفتار شوی...نکند تو هم دنبال این کاروان راه بیفتی وفکر کنی به آرمانشهرت خواهی رسید...نه ناز بابا! از این خبرها نیست.  این کاروان راه به دهکوره ای هم نخواهد برد...

بیت: این راهروان پشت به مقصود روانند

      شاید که بمانم قدمی پیش تر اُفتم!

فاطمه جان! تا دیر نشده دل از قلم وکاغذ بردار واز سرنوشت بابایی عبرت بگیر.بابایی بعد از عمری دست به قلم بودن ناله سر داده است که:

گــــره نتواند از کارم گشودن      قلم در دستم انگشت زیاد است!

وگاه با دیگر شاعران بخت برگشته هم آوا  می شود که:

همچـــون قلم از سیاه بختی      جز گریه مرا در آستین نیست

گذشت آنزمانی که هنرمند هر کجا رود قدر بیند وبر صدر نشیند!

بیت: پیش پا را نتواند ز سیه روزی دیــد

      در کف هرکه چراغی ز هنر یافته ام...

*****

نصیحت من تمام شد وبه خیر گذشت!

...نه بلدی حرف بزنی ونه بلدی برایم جوابیّه بفرستی یا کامنت بگذاری!...پس خیالم راحت است...هنوز خیلی زود است تا از نصیحتهای پدرانه ام ـ و خودم! ـ هزار ویک ایراد بگیری ودر مقابل ،هزار ویک نصیحت دخترانه تقدیمم کنی!

زیاده عرضی نیست گرچه: " طولی زیاده دارد عرض مطوّل ما!"

حالادر اتاقی دیگر مشغول بازی هستی واستثنائاً (!) برای دقائقی از بابایی وکارهایش غافل شده ای!...تا متوجه نشده ای که بابا دارد با "قا" وکاغذ بازی می کند، بهتر است نامه ام را تمام کنم... چون اگر متوجه بشوی باید هم قید خودکار وکاغذ را بزنم وهم قید نصیحت نامه ام را!...چرا که خطوط تو در حکم خطّ بطلانی بر نوشته ها  و نصایح من خواهند بود...!

          

  قربان تو و همه ی اهالی قلم! : باباسعید!

 

***************************

***************************

و حسن ختام، شعری که در سومین شب زندگی فاطمه برایش سروده ام:

 

شبت به خیــــــر گل من! فرشته ی زیبا!

شبت به خیــــــر عزیـــز سه روزه ی بابا!

سه روز پیش دل من ز عشق روشن شد

فرشته خوانـــد دعـایی و دختــــر من شد

به مـــاه دی دل ما را بهـــــــار بخشیـدنـد

نمی ز کوثــــــر پروردگـــــــــار بخشیـدنـد

تـــو آمدی ز ره وعمـر من چراغـــــان شد

شبم به یمن نگـاهت ستـــــاره بـاران شد

عزیـز خوشگلکــــــم! ریـزه میـزه ی نـازم!

لطیف دختـرکــــــــم! همنــــوا و دمسازم!

بـه راه پاک خداونــــــد یاور همـــــــه باش

چو نام فاطمه داری همیشه فاطمــه باش...

۸۲/۱۰/۳۰

 

 

به وجودم خوش آمدی...

                                  برای  نیمه ی خوب من... شریک غم ها وشادی هایم...                                                 

ای مهربان ترین که دلــم در پنـــــاه توست

زیباترین ســروده ی هستی نگـــــاه توست

آن روزها که از تـــو وعشقت سخـن نبود

آن روزها که بی" تو" نشانی ز" من " نبود

با لحظـــه های سبــــز سـر یاریم نبـــــود

چیزی به غیر این دل تکــــراریم نبــــــود

بانــــوی عشق از غزلـــــم رو گرفته بود

دل با سکوت غمــزده اش خــو گرفته بود

در خـــویش می نشستـم ودلتنگ می شدم

از عشــق دور می شدم و سنگ می شدم

تا از تــــو وبهــــار در آنها سخــــن نبود

این شعـــــرها زبــــان دل تنگ مــن نبود

در چنگ بادهای خـــــزان زرد می شدند

از درگـــه بهـــــاری گل طــرد می شدند

بــر حــال وروز خالقشـان زار می زدند

رســــوایی مرا همه جا جــــار می زدند

احساسهــای زرد مــــــــرا دار می زدند

بیهوده واژه واژه دم از  یــــــار می زدند

ناگـــه نسیم عشق تــــو آمـــــــد به یاریم

چشمم به عشق وا شد  و دیدم بهـــــــاریم

عشق تو از کرانه ی روحم طلـــوع کرد

فصل جدید شاعـــریم را شـــــروع کرد...

***

وقتی خـــــدا به کالبــدم روح می دمیــــد

یک نیمه از وجــــود مرا در تـــــو آفرید

یک نیمه پر زخوبی و آن یک پر از بدی

گمگشتــه بود نیمــه ی  من تا تــــو آمدی

خوبی رسید وعشق وجـــــود مرا گرفت

یک حسّ سبز بــود ونبـــــود مرا گرفت

وقتی که آمــــدی تهیـــــم کـردی از بـــدی

ای خوب محض من به وجودم خوش آمدی

بامن بمــان که شـور ونــوا گیرد این دلــم

با من بمـــان که بوی خـــدا گیرد این دلــم

اینک مـن وامید  ودلی پر زمهـــــر یار

با من بمان که سبز شوم با تو ای بهــار....

آبان    ۸۲ ـ  ارومیّه

 

افتتاح خانه ی جدید با 2 غزل!

به میمنت ومبارکی آمدیم  ودر خانه ی جدید مستقر شدیم.با دو غزل هم به روز می شویم، تا دوستانی که قدم رنجه می کنند، دست خالی بر نگردند!

 

پر می کشــــد دل در هوایش

وقتیکه دلتنگــــــــــم بــرایش

درخاطراتم چون نسیمی است

رقص دل انگیـــــــز صدایش

بر جـــاده های باد باقی است

چـــون قاصدکهــــــا ردّ پایش

می بینمش آه این خود اوست

با خنــــــده های آشنـــــــایش

در کوچـــــه ها گل می فشاند

عطـــــری که آیــد پا به پایش

اوبار دیگـــــــــراز کنـــــــــارم...

من بار دیگـــــــر مبتـلایش...

من کودکی مشتاق و آنگــاه:

شهــر فرنگ چشمهـــایش !

مانـنــــد مــــــوج آرزو هاست

دربــــــاد گیســـوی رهــایش ....

 

***************************

 

دردا ندارم از تــــو یارای ســـــرودن

دردی است عاشق بودن وشاعر نبودن

تا بغضهایم اشکهایی ناســــروده است

فرقی ندارد گریه کردن با ســــرودن

تقطیع هق هق های من مستفعلن نیست

اشک مرا در بحــــــر نتوان آزمودن

یــاد تو مانــــد آنسوی پرچین خیالـــم

من ماندم وعمری امید پر گشـــــودن

 

 

آخرین مطلب (شعر) وبلاگ قبلی...

 

 تاريخ سرايش آخرين غزلی که تقديمتان کرده بودم ـ همان غزل... آی لحظه های ناشکيب...ـ  به سال ۷۸ بر می گشت!بعد از يک رکود چند ساله، که در نوع خود خدمتی بود برای ادبيات! ـ وذکر خيرش پايين تر امده است ـ بالاخره شعرهای آرشيوی را تعطيل کرده،با يک غزل جديد به روز می شوم.اميدوارم بپسنديد.پيشاپيش منّت دار نقد ونظرتان هم هستم....سعيدسليمانپور

 

پرواز، من...پر، تـــو...شکــوه آسمـــــــان، عشق

باران من  و خورشيـــد تو..رنگيـن کمــــان، عشق

مجنون من و صحــــــرا غزل... هر بيت، يک گام

ليلا تو و در مـن، جنـــــون نغمــه خــــوان ، عشق

از آفتـــــاب چشــم تـــــــــو شعــــــــری ســـــرودم

باريــــد در منظومـــــه ام يک کهکشــــــان ، عشق

جـــان باخت در يادم، زمـــان تــا بی زمــان، مرگ

گـــل کرد در جانـــم ،کــران تـــا بی کــران ،عشق

گفتم:« تو من، من تو، نه من...اصلا ً همه تو....»

در من تـــو گفتی: « پاسخ اين چيستــان، عشق...»

بــا استعـــــارات دل مـــــن  آشنــــــــا شــــــــــو...

وقتی تــــو می گـويـد، بدان يعنی همـــــــان ، عشق

چـــــون«قصّه ی شب»،  چشمهــايت را شنيـــــدم

راوی نگاهت بود و گفت: « اين داستان - عشق...»

تـــا در قـنـــوتم عـاشقـانــه جلــــــوه کــــــــــــردی

کردم دعا: « يارب!...مرا آن ده که آن ،عشق...!»

عنــــــوان فصــــــل بيــــــــــــدلی های خــــودم را

من می نويسم: «شعر» امّا تو بخوان: « عشق...»

 

 

شاعر قطعه ی شهدای گمنام...

            

               عاقبت اين عشق هلاکم کند

                                

                               

مرگ اگراسب مـرا زين کند            خون مرا تيـغ تو تضمين کند

آتش پرهـيــــــز نبــــرّد مـرا           تيــغ اجـــل نيز نبـــــرّد مرا 

بی سروسامان توام ياحسين !           دست به دامان توام ياحسين!

جان علی سلسله بنــدم مکـن            گردم از خاک بلنـــدم مکــن

عاقبت اين عشق هلاکـم کنــد           در گذر کــــوی تو خاکـم کند

 

امروز پيکر پاک «محمد رضا آغاسي» از معراج الشّهداء تشييع

ودر قطعه ی ۴۴ شهدای گمنام بهشت زهرابه خاک سپرده شد.

 روحش شاد و مشمول الطاف خاصّه ی الهی وعنايت مولای عاشقان بادا.

 

 

 


پيامهاى زير براى اين يادداشت نوشته شده اند:
 

نويسنده: سعيد سليمانپور

چهارشنبه، 11 خرداد 1384، ساعت 18:42

دوست عزيز سلام!.خدا توفيق زيارت سالار شهيدان را نصيب همه ی عاشقان کند.در ضمن،ابيات درج شده از يکی از مثنوی های زنده ياد آغاسی انتخاب شده است.از دعا فراموشمان نکنيد.يا علی...

E-mail:  وارد نشده است

URL:  solaimanpoor.persianblog.com


نويسنده: taraneh

چهارشنبه، 11 خرداد 1384، ساعت 17:53

سلام حساب کن شعرت به گوش امام حسين رسيد الان فاصله من تا حرم خيلی کمه . اينشاالله شما هم بياين زيارت . روحش شاد الان حتما تو بهشت داره خوش ميگذرونه. من اپ کردم بای

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.bargrizon.persianblog.com


نويسنده: nasime_mehrabani52

چهارشنبه، 11 خرداد 1384، ساعت 8:59

سلام دوست گرامی . با نغمه های دلنشينت در وبلاگی ديگر آشنا شدم . قبل از هر چيز عروج همسفری ديگر به ديار باقی و فراقش را تسلی می دهم ..... موفق و شادمان باشيد و خرسند خواهم شد از نسیم مهرتان در وبلاگ نسيم مهربانی بهره مند شوم

E-mail:  nasime_mehrabani52@yahoo.com

URL:  nasim1352.persianblog.com


نويسنده: پژك صفري

دوشنبه، 9 خرداد 1384، ساعت 0:0

سلام مرد! من چاپارم خسته به گل نشسته بسته هسته ته ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ه ... غم نان اگر بگذارد !

E-mail:  وارد نشده است

URL:  pajak.persianblog.com


نويسنده: آرش عليزاده

يكشنبه، 8 خرداد 1384، ساعت 23:54

مرگ آغاز پرنده ست ... ممنون از بابت نقد و نظر سازنده ات. برمي گردم ...

E-mail:  ara_alizadeh@yahoo.com

URL:  arashalizadeh.blogfa.com


نويسنده: داوود افشين پور

شنبه، 7 خرداد 1384، ساعت 20:46

سلام.آنقدر ديرآمدم که..............به هر حال بايد ما که زنده ايم همديگر را دريابيم

E-mail:  وارد نشده است

URL:  ghazalseeb.persianblog.com


نويسنده: م.آشنا

شنبه، 7 خرداد 1384، ساعت 16:8

سلام سعيد جان. نظراتت را خواندم. با بعضی هاش موافقم و با بعضی نه! اين را يکی دو نفر ديگر هم گفتند که مصراع آخر ضعف تاليف دارد... مشکل مشکل زبان ما است و اينکه متاسفانه گوشهای ما عادت به جور ديگر شنيدن ندارد. اگر آخر زدم به سيم... اگرچه در لايه پنهانش به سيم آخر زدن است ولی هدف به سيم زدن است در آخر کار... اون دوبيت را هم که يکی کردی خوب يکی کردی... شايد همان کاری را بکنم که توگفتی... به هرحال عقل هرکسی به از آدميزاد است!!! (در پرانتز خيلی هم مخلصيم ها!) شاد باشی

E-mail:  وارد نشده است

URL:  eshtiaghi.persianblog.com


نويسنده: م.آشنا

شنبه، 7 خرداد 1384، ساعت 16:5

سلام. مرگ پايان کبوتر نيست... پايان کبوتر نيست... کبوتر نيست... او هيچوقت کبوتر نبوده و نيست!! ... نيست

E-mail:  وارد نشده است

URL:  eshtiaghi.persianblog.com


نويسنده: maryam

شنبه، 7 خرداد 1384، ساعت 8:44

وقتی از روی زمين آغاسی و مؤذن زاده با هم کم میشن باید هم دل آدم بگیره...روحشون شاد!

E-mail:  وارد نشده است

URL:  sangesabooregharib.persianblog.com


نويسنده: mansoor/ همسفر با موج

شنبه، 7 خرداد 1384، ساعت 0:40

سلام . نشانی وبلاگتان را در وبلاگی ديگر ديدم . خوشحالم که در اثر اين اتفاق ميمون با شعرهای دلنشينتان آشنا شدم . باز هم خواهم آمد . در ضمن درگذشت مرحوم آغاسی را هم به شما و همه شاعران و شعر دوستان تسليت ميگم.

E-mail:  وارد نشده است

URL:  hamsafarbamowj.persianblog.com


نويسنده: hamdel

جمعه، 6 خرداد 1384، ساعت 18:11

سلام...ممنون.خدا رحمتش کنه.آدم دلش ميگيره وقتی دل به اين بزرگی از دنيا ميره.حرفم با شعرهاش نيست..با دلشه.وگرنه شاعرتر از اين مردند و ...مثلا زنده موندند.!

E-mail:  وارد نشده است

URL:  hamsayehtar.persianblog.com


نويسنده: فانوسی در غبار

جمعه، 6 خرداد 1384، ساعت 16:17

سلام . اشعارتان به دل می نشيند . خوشحالم که با وبلاگ خوبتان آشنا شدم

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.fanoosidarghobar.persianblog.com


نويسنده: laya

پنجشنبه، 5 خرداد 1384، ساعت 12:17

يادش بخير و روحش شاد................................

E-mail:  asemooni_l@yahoo.com

URL:  www.laya.com


نويسنده: saa

پنجشنبه، 5 خرداد 1384، ساعت 12:16

سلام ! بنازم عاشقانگی او را و بنازم معرفت شما را ! موفق باشی ! یاحق !

E-mail:  وارد نشده است

URL:  saapoem.blogfa.com


نويسنده: نرگس

پنجشنبه، 5 خرداد 1384، ساعت 10:56

درگذشت اين عزيز گرانقدر را به شما دوستان تسليت می گوييم . درست است که جسمش از بين ما رفته اما روحش هميشه زنده و جاويد است و طنين صدايش همواره در گوش ما جاويد خواهد بود

E-mail:  narges_kh_84@yahoo.com

URL:  www.baraeeto.persianblog.com


 

 

غزل و غزل!


باز بادو شعرقديمی وتکراري به روز می شوم، حوصله تان سر نرود، کارهاي جديد
در دست اقدام است! قربان حوصله و تحملتان!.....سعيد سليمانپور



نسيم يـــــاد تو آمـــــد شکوفـــه زار شدم
در آن شب ـ آن شب پائيز ـ چون بهار شدم

گـذشتی و ز رهـت بـر نخاستــــم گرچـــه ـ
به چشـم رهگــذران کمتــر از غبــار شـدم

نيافتـــــم نگهــت را بـه شهـــر خاطــره ها
و بـــــاز در بـه در دشت انتظــــــــار شـدم

حديث زلف تـو در شعـــر مـن نمی گنجيــد
هــــــزار بـــــــار ز اطنـــاب او به دار شدم

و جــــاده بود و سيــاهی و مبهـم تقديـــر
ولی به ياری عشـــق تــو رهسپـــار شدم

شبی که دست خـــزان تازيانــه ام می زد
نسيم يـــــاد تو آمـــــد شکوفـــه زار شدم


***************************

آي لحظه هاي نا شکيب، لحظه هاي آشناي من
گم شده است در کدامتـان استجابت دعـاي من؟

در دل اميد من به پاست برزخي ز هرگز و هنــوز
حل شده است در نگاه شب،انتظارچشمهاي من

هر شب از خيال واحه ها با دلم عبــور مي کنـم
دست از سـرم نمي کشد اين جنـون دير پاي من

سالهاست درديارعشق نام تو نمي رسدبه گوش
اوفتـاده بر کدام خاک ، نعش ساکت صـداي من؟

خواب ديده ام که تا ابدسرنوشت تو همه مراست
تا چه خواب ديده در ازل ،سرنوشت من براي من

 


پيامهاى زير براى اين يادداشت نوشته شده اند:
 

نويسنده: اميد نقوي

شنبه، 7 خرداد 1384، ساعت 2:26

سلام سعيد جان. آرزوی سلامتی و شادی برای همه شاعران ... انا لله ...

E-mail:  omidng@yahoo.com

URL:  www.janeghazal.persianblog.com


نويسنده: طهورا

چهارشنبه، 4 خرداد 1384، ساعت 10:3

دوست عزيز سلام.از آشنايی تان خوشحال و از صبر و حوصله شما در خواندن شعرهايم و نقد آنها ممنونم. اميد که هميشه از نظراتتان بهره گيرم.تا بعد...

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.tahoura.persianblog.com


نويسنده: nancy

چهارشنبه، 4 خرداد 1384، ساعت 7:52

هر كه به ناچار كرد از سر كويت سفر منزلش اول قدم رو به قفا كردن است چون نكند چشم تو چاره دل خستگان زانكه قرار طبيب ، خسته دوا كردن است عشق تو آزادكرد از همه قيد ي مرا زانكه سلوك ملوك بسته رها كردن است وعدة قتل مرا هيچ نكردي خلاف زانكه طريق وفا ، عهد وفا كردن است ! **************مويد باشی

E-mail:  وارد نشده است

URL:  nancy.parsiblog.com


نويسنده: taraneh

سه شنبه، 3 خرداد 1384، ساعت 16:41

ببخشيد اولين رو اشتباه نوشتم بای

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.bargrizon.persianblog.com


نويسنده: taraneh

سه شنبه، 3 خرداد 1384، ساعت 16:40

سلام اولسن باره ميام وبلاگ زيبايی داريد نوشته هاتون هم خيلی قشنگه . به من هم سر بزنيد بای

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.bargrizon.persianblog.com


نويسنده: سید مهدی موسوی

سه شنبه، 3 خرداد 1384، ساعت 16:3

سلام عزیز! با خبرهایی تازه و شعری تازه تر به روزم حتما سر بزن!!

E-mail:  sooe_tafahom@hotmail.com

URL:  bahal3.persianblog.com


نويسنده: maryam

دوشنبه، 2 خرداد 1384، ساعت 14:23

نعش ساکت صدای من!!!اينا با دل آدم بازی می کنن... ببينم چی چست يعنی چی؟

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.sangesabooregharib.persianblog.com


نويسنده: آبرنگ

شنبه، 31 اردىبهشت 1384، ساعت 0:17

شبی که دست خـــزان تازيانــه ام می زد نسيم يـــــاد تو آمـــــد شکوفـــه زار شدم//سلام سعید بزرگوار ! ممنون که اومدی.به امید غزلهای تازه ترت.گر چه از همین ها هم میشه حذ کافی برد.سبز باشو شاعر.

E-mail:  ab_rang2028@yahoo.com

URL:  nanehdarya.persianblog.com


نويسنده: ترنم

سه شنبه، 27 اردىبهشت 1384، ساعت 21:31

باز هم سلام خيلی ممنون که به وبلاگم سر زدی///اميدوارم که وبلاگی خوب و مفيدی به جامعه عرضه کنی ................دوست تو ترنم

E-mail:  nahaiatebasiji@noavar.com

URL:  www.sedayebaran0.persianblog.com


نويسنده: بوالفضول الشعراء

سه شنبه، 27 اردىبهشت 1384، ساعت 9:42

سنگ صبور عزيز!قضيه ی"چشم و عمل"يادته؟؟! بابا ..ابوالفضل چيه؟؟....بوالفضول.....نكنه كامنتمو بد خط نوشتم؟!!

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است


نويسنده: آرش عليزاده

سه شنبه، 27 اردىبهشت 1384، ساعت 9:37

دوباره سلام! لينك شما را هم اضافع كرديم!

E-mail:  ara_alizadeh@yahoo.com

URL:  arashalizadeh.blogfa.com


نويسنده: sangesaboor

سه شنبه، 27 اردىبهشت 1384، ساعت 8:33

چه ليوان آبی بايد باشه که چهار تا ابوالفضل براش پيغام بذارن که آب و ابوالفضل و تشنگی با هم کربلايی مي سازن...

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.sangesabooregharib.persianblog.com


نويسنده: sangesaboor

سه شنبه، 27 اردىبهشت 1384، ساعت 8:31

سلام...با خودم گفتم ميرم وبلاگشو می بينم يه کمی اول صبحی می خندم دلم وا میشه!بابا تو که فقط واسه لیوان آب ما زرنگی....شعر زيبايی بود!

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.sangesabooregharib.persianblog.com


نويسنده: ترنم

دوشنبه، 26 اردىبهشت 1384، ساعت 19:54

سلام دوست عزيز......وبلاگ زيبايی داری موفق باشی راستی قالب وبلاگمون يکيه من زياد اين قالب را نديده بودم ولی با ديدن اين وبلاگ گفتم که چقدر با سليقه ای!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!راستی به منم يه سری بزن ...........دوست تو ترنم

E-mail:  mahdieh-dan@noavar.com

URL:  www.sedayebaran0.persianblog.com


نويسنده: عاطفه رنجبر

دوشنبه، 26 اردىبهشت 1384، ساعت 11:56

سلام /خوبی ؟/ شعر قشنگی بود ./منم به روزم /يا علی

E-mail:  وارد نشده است

URL:  banoobaroon.persianblog.com


نويسنده: مصطفي ( آب و شراب )

دوشنبه، 26 اردىبهشت 1384، ساعت 0:15

سلام عزيز. قديمی بودن شعر مهم نيست. مهم حالشه. وبلاگم هم بروزه. منتظرتم.

E-mail:  وارد نشده است

URL:  sharabb.persianblog.com


نويسنده: م.آشنا

يكشنبه، 25 اردىبهشت 1384، ساعت 16:22

سلام سعيد جان. دستت درد نکنه! ما که قديم و جديد سرمون نميشه!! جان تو اگر نگفته بودی فکر ميکردم غزلا داغ داغند! البته الان نقدم نمياد!! چيکار کنم؟

E-mail:  وارد نشده است

URL:  eshtiaghi.persianblog.com


نويسنده: آرش عليزاده

يكشنبه، 25 اردىبهشت 1384، ساعت 15:43

سلام آقاي سليمانپور! ممنون از اين كه زحمت كشيدي و در ارتباط با كار نظر دادي. در ارتباط با « روسياه » هم با شما موافقم هرچند كه « دل سياه » را از نظر تاثير زباني و عاطفي، كمتر مي بينم. به هر حال يك دنيا ممنون ... در ضمن کارههای شما هم فوق العاده است.

E-mail:  ara_alizadeh@yahoo.com

URL:  arashalizadeh.blogfa.com


نويسنده: عليرضا

يكشنبه، 25 اردىبهشت 1384، ساعت 14:27

سلام .وبلاگ زيبايی داريد با شعر های زيبا تر.انشالله هميشه خدا صدای شما سر زنده و سرسبز باشه و هيجچ وقت به روی زمين نيفته .يه سری هم به من بزنيد ونظر بديد خوشحال ميشم

E-mail:  وارد نشده است

URL:  mahopalang.persianblog.com



مژده دادند که بر ما گذری خواهی کرد...



مرد دلشکسته اي،

از فراز روشن خيال خويش،

سرزمين پاک لحظه هاي دور را مرور مي کند:

(...ناگهان،

مردي از تبار لاله ها،

ز شرق زندگي ظهور مي کند.

پاي در رکاب و گرم پو ،

ز نعش ظلمت زمان عبور مي کند.

«سرو ها قيام می کنند»

«باغها سلام می کنند»

مردی از تبار لاله ها،

با نگاه روشنی ز جنس تيغ و آفتاب،

پرده های ظلمت شبانه را ،

می درد.

جان دلشکستگان خسته را ،

غرق نور می کند...)


اروميه ـ فروردين ۷۳

 


پيامهاى زير براى اين يادداشت نوشته شده اند:
 

نويسنده: اي فلاني....

دوشنبه، 2 خرداد 1384، ساعت 17:8

... و باز باغ ها سلام ميکنند...سروها قيام ميکنند....

E-mail:  shayadpayez@yahoo.com

URL:  shayadpayez.persianblog.com


نويسنده: کمند

يكشنبه، 25 اردىبهشت 1384، ساعت 3:50

صداي پاي بارانم مرا بشنو مرا بشنو.. غم خار بيابانم مرا حس كن مرا حس كن.. مرا از چشم من بشناس كه صد آئينه اندوه است.. دل درياترين درياست تنم تنهايي كوه است.. تو را جانانه مي خواهم كه بي تو با نميخواهم.. تو را اي دشمن جانم منه ديوانه ميخواهم. صداي پاي بارانم زمستانم زمستانم.. غم خار بيابانم بيابانم بيابانم.. مرا امروز تو باور كن تو اينجا و منم اينجا.. كسي هرگز نمي داند چه سازي مي زند فردا .. چه مي داني تو از ديروز چه مي دانم من از فردا.. همين يك لحظه را درياب كه فردا مي شوي تنها..

E-mail:  وارد نشده است

URL:  shakhenabaat.persianblog.com


نويسنده: sepehr

شنبه، 24 اردىبهشت 1384، ساعت 22:23

سپاس دوست عزيز.سالها غربت نشينی حرف زدن معموليمان هم از ياد برده چه رسد به شعر گفتن.... به شما لينک دادم

E-mail:  وارد نشده است

URL:  60000000.mihanblog.com


نويسنده: مهدی خطیبی

شنبه، 24 اردىبهشت 1384، ساعت 22:7

با سلام از لطف تان سپاس گزاریم بادرود بسیار

E-mail:  khatibi_mehdi@yahoo.com

URL:  www.mehdikhatibi.persianblog.com


نويسنده: آبرنگ

شنبه، 24 اردىبهشت 1384، ساعت 4:35

سلام مجدد شاعر دور نزديک اين حوالی! چقدر خوشحالم که با اين حوصله اومدی واينقدر ظريف نظر دادی. شاعرانگی هايت برقرار ودلت بی قرار

E-mail:  ab_rang2028@yahoo.com

URL:  nanehdarya.persianblog.com


نويسنده: آبرنگ

شنبه، 24 اردىبهشت 1384، ساعت 3:43

سلام دوست عزيز.با يک غزل به روزم

E-mail:  ab_rang2028@yahoo.com

URL:  nanehdarya.persianblog.com


نويسنده: کمند

شنبه، 24 اردىبهشت 1384، ساعت 2:28

يه شب از برج بلور .. برج اون قصرای دور .. مردی آمد به ظهور .. مردی از خطه نور ...

E-mail:  وارد نشده است

URL:  shakhenabaat.persianblog.com


نويسنده: کمند

شنبه، 24 اردىبهشت 1384، ساعت 2:27

قسم خوردی بر ما ، که عاشقترینی.. تو یک جمع عاشق ، تو صادقترینی.. همون لحظه ابری رخ ماهو آشفت .. به خود گفتم ای وای مبادا دروغ گفت.. گذشت روزگاری از اون لحظه ناب. که معراج دل بود به درگاه مهتاب. در اون درگه عشق چه محتاج نشستم. تو هر شام مهتاب به پایت شکستم.. تو از این شکستن خبرداری یا نه.. هنوز شور عشقو به سر داری یا نه.؟ تو دونسته بودی، چه خوش باورم من.. شکفتی و گفتی، از عشق پرپرم من.. هنوزم تو شبهات اگه ماهو داری.. من اون ماهو دادم به تو یادگاری..

E-mail:  وارد نشده است

URL:  shakhenabaat.persianblog.com


نويسنده: می نو

پنجشنبه، 22 اردىبهشت 1384، ساعت 12:8

آقا......خیلی خیلی از نظرات و پیشنهاداتتون ممنونم....... خیلی خوشحالم که با دقت می خونید و با دقت هم راهنمایی می کنید.......بی صبرانه منتظر بقیه ی نظراتتون هستم.....

E-mail:  minoo6259@yahoo.com

URL:  minoo6.persianblog.com


نويسنده: hamdel

چهارشنبه، 21 اردىبهشت 1384، ساعت 14:51

خدا روستا را بشر شهر را...ولی شاعران آرمانشهر را آفريدند ..که در خواب هم خواب آن را نديدند!

E-mail:  وارد نشده است

URL:  hamsayehtar.persianblog.com


نويسنده: hamdel

چهارشنبه، 21 اردىبهشت 1384، ساعت 14:49

سلااااام همسايه ی خوب اين دور و برا.به خونه ی بنده صفا آوردين...باز هم بياين اون طرفا.چه خونه ي قشنگی دارين...يه گشتی توش زدم.اميدوارم همسايه های خوبی باشيم و همدلای خوبتري.(گلدونا رو آب دادم ....سلام همسايه رو جواب دادم!!!)برقرار باشيد و بيقرار.

E-mail:  وارد نشده است

URL:  hamsayehtar.persianblog.com


نويسنده: پژك صفري

چهارشنبه، 21 اردىبهشت 1384، ساعت 0:42

سلام ارباب. خورجين چاپارت رو چك كن ....

E-mail:  وارد نشده است

URL:  pajak.persianblog.com


نويسنده: mostafa

دوشنبه، 19 اردىبهشت 1384، ساعت 18:56

سلام هماره همین گونه پر امید باشی

E-mail:  agha_mostafa54@yahoo.com

URL:  shahabnoor.persianblog.com


نويسنده: ab_rang

دوشنبه، 19 اردىبهشت 1384، ساعت 13:3

گل گلدون من/ماه ايوون من / از تو تنها شدم چو ماهی از آب//سلام شاعر ! خوشحالم که هوس شعر به دلتون رده و خوشحالم که با اين حال و هوا اومديد به خونه من و خوشحالتر که تونستيد لحضات خوبی رو داشته باشيد/ شاعر باشيد و بی قرار//راستی : يه غزل اون پايين صفحه ديدم که انگار از کارای قدیمی خودتونه!//ای ماه ! ای سيب روشن ! دست مريزاد //

E-mail:  ab_rang2028@yahoo.com

URL:  nanehdarya.persianblog.com


نويسنده: کمند

دوشنبه، 19 اردىبهشت 1384، ساعت 1:34

ای کوکب اقبال من ؛ ناهيد بی همتّای من ... کی من رسم بر قاف تو ؛ پنهان شده سيمرغ من ... در جستجوی روی تو ؛ معراج والا رفته ام... پائين بيا بنگر مرا ؛ رؤيای با معنای من ... در معبد عشقم نشين ؛ کامی بگير ای نازنين ... ساقی توئی جامی ز تو گلگون کند اين لعل من .. هر يکشبم بی عشق تو ؛ هزارو يکشب ميشود .. قصه بگو بازم مرا ؛ ای مه جبين شهرزاد من ... ما را شبی مهمان بکن ؛ عمری نمک خوارت شويم ... صوفی شوم در کوی تو ؛ حسرت خورند اهل زمين .. .فرهاد به تيشه بَر کند ؛ ما ز ريشه بَر کنيم ... جانی که قابل نَبُود ؛ سوغات تو شيرين من ... مجنون به صحرا ميرود ؛ من هم خراباتی نشين ... حاصل يکيست در راه تو ليلای دل آشوب من .. هر کس به سوی کهکشان ؛ دنبال ماهی ميرود .... ماهم توئی ؛ شمسم توئی ؛ ستاره ناهيد من .. ( شعر از کمند)

E-mail:  sorna1965@yahoo.com

URL:  shakhenabaat.persianblog.com


نويسنده: کمند

دوشنبه، 19 اردىبهشت 1384، ساعت 1:33

چقدر اين شعر زيباست ..مردی از تبار لاله ها ز شرق زندگی ظهور ميکند

E-mail:  sorna1965@yahoo.com

URL:  shakhenabaat.persianblog.com


نويسنده: سروش

يكشنبه، 18 اردىبهشت 1384، ساعت 23:14

سلام.....وبلاگت خيلی قشنگه.لذت بردم.موفق باشی

E-mail:  s.soroush@gmail.com

URL:  my-lady-of-dreams.persianblog.com


نويسنده: م.آشنا

يكشنبه، 18 اردىبهشت 1384، ساعت 16:16

سعيد خان گل سلام. بابا چوبكاري مي كني! نيت ما هم همان است كه گفته آمد در حديث ديگران!! ولي خداييش به ديدارم اگر آمدي چراغ بياور!! و يك دريچه كه از آن به ازدحام كوچه خوشبخت بنگرم!! باشه؟ مشتاق ديدار... راستي يادي از گذشته: ((شاعر ..... حال و روز فرهنگ!!)) قربانت

E-mail:  وارد نشده است

URL:  eshtiaghi.persianblog.com


نويسنده: آرش شفاعی

يكشنبه، 18 اردىبهشت 1384، ساعت 13:48

سلام دوست عزيزم...آن نوجوان خوشخيال آن سالها هنوز دارد می دود تا به جايی برسد...تو می گويی می رسد؟

E-mail:  a.shafai@gmail.com

URL:  arashshafai.persianblog.com


غزل

                             از زرد تا سبز

 

 

       از زردهـــــــا می گريزيــــــم از نابهنگــام پائيــــز

       آئينه از عشق خاليست چشمان خاموش ما نيــــــز

       ديريست بربوم شبهــا جزطرح کابوسمان نيست   

       ای ماه ! ای سيب روشن! بر شاخه ي شب بيا ويز

       تا قاصدکهــــــا پيامی از بـــــاغ چشـم تـــــــو آرند

       چون يک خيــــــال دل انگيــز با خوابهــايم بياميـز

       شبهــــای عرفانيـــــم را ماه تجلّی تــــــو هستــــی

       ماهی که از تاب رويت تب کرد صـد شمس تبريـــز

       مصـداقی از التهــــــــابی هم آتشی و هم آبــــــــــی

       با اين وجود ای همه خوب! از اشک و آهم بپرهيز

       از غربت آلــود چشمـم شب می چکـد قطـره قطـره

       اشراقی سبـــــزپوشم! در من طلوعی بر انگيــــز  

         ***

       بار سفر بنـــد ای دل! زين وادی عافيت خيــــــــــز

       از زرد تا سبــزـ تا عشق - بگريـز بگريـز بگريـز

 

                اروميه - شهريور ۷۴

 


پيامهاى زير براى اين يادداشت نوشته شده اند:
 

نويسنده: صحرا

شنبه، 17 اردىبهشت 1384، ساعت 12:48

سلام ..ممنون که سر زدی ..وبلاگ زيبايی داری ..موفق باشی

E-mail:  وارد نشده است

URL:  binami.persianblog.com


نويسنده: پ.ص

جمعه، 16 اردىبهشت 1384، ساعت 19:15

سلام. چاپار من وامونده ست. سرحال شد واسه ت مي ياردش!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!

E-mail:  وارد نشده است

URL:  وارد نشده است


نويسنده: توفان

جمعه، 16 اردىبهشت 1384، ساعت 11:48

سلام دوست عزيز سروده بسيار زيبايي بود موفق و مويد باشي.

E-mail:  وارد نشده است

URL:  toofan81.persianblog.com


نويسنده: هادی خورشاهیان

جمعه، 16 اردىبهشت 1384، ساعت 10:35

سلام . این غزل های سلیمان نیست درغرفه ی داستانسرا عرضه می شود . می بینمت

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.hadikhorshahian.persianblog.com


نويسنده: سعید کیائی از من با خودم

جمعه، 16 اردىبهشت 1384، ساعت 7:40

سلام عزيز. ممنون که سر زدی. خوشحالم که با شما و اين وبلاگ آشنا شدم. بقيه حرفا برای بعد ....

E-mail:  وارد نشده است

URL:  manbakhodam.persianblog.com


نويسنده: سید مهدی موسوی

جمعه، 16 اردىبهشت 1384، ساعت 7:0

با کتاب تازه ام در نمایشگاه کتاب ، ابتدای سالن 10 و11 انتشارات سخن گستر منتظرتان هستیم... برای دریافت آخرین اطلاعات مربوط به کتاب به وبلاگ و بعدالتحریرهای تازه آن می توانید رجوع کنید... منتظریم!

E-mail:  sooe_tafahom@hotmail.com

URL:  bahal3.persianblog.com


نويسنده: اميد نقوي

جمعه، 16 اردىبهشت 1384، ساعت 2:14

،سلام./ مشتاق روي تو بودم،اي همصداي دل انگيز/ ما را سر افراز کردي، هرچند بوديم بي چيز/ سرمستمان کردي از عشق، از نغمه هاي سليمان/ با ما «سعيد» عزيزم، از عشق بازي نپرهيز./ تبريک مي گويم اين را، که آمدي باز، گرچه/ چنديست که از نو آغاز، کرديم؛ در شعر، ما نيز/******** سعید سلیمانپور عزیز. این بیت سالهای سالها ورد زبان من بوده است : مصـداقی از التهــــــــابی هم آتشی و هم آبــــــــــی/ با اين وجود ای همه خوب! از اشک و آهم بپرهيز. / ******پس با تواحساس غریبی نمی کنم. امید وارم هرچه بهتر باز گردی.../ برایت روزهای سرشار از شعر آرزو می کنم./ شاد باشی...

E-mail:  omidng@yahoo.com

URL:  www.janeghazal.persianblog.com


نويسنده: Mariam

پنجشنبه، 15 اردىبهشت 1384، ساعت 18:43

سلام...خوبين؟...ممنون...نظر لطفتونه...وبلاگ شما هم زيباست...اما اشعارتون واقعا به وبتون رنگ و روشنی خاصی داده...دستتون درست...يا علی.

E-mail:  mariam_golenaz@yahoo.com

URL:  setarekocholo.persianblog.com


نويسنده: azar kiani

چهارشنبه، 14 اردىبهشت 1384، ساعت 10:10

سلام عزيز . لذت بردم. قلمت توانا. ممنون

E-mail:  وارد نشده است

URL:  teyablog.bogspot.com


نويسنده: پژك صفري

سه شنبه، 13 اردىبهشت 1384، ساعت 20:30

سلام سعيد! خير مقدم. واسه ات يک ميل فرستاده م. سايز حروف غزلت هم خيلی بزرگه. يه کم فتيله شو بکش پايين !!! می بينمت ...

E-mail:  وارد نشده است

URL:  pajak.persianblog.com


نويسنده: ahangarnezhad

سه شنبه، 13 اردىبهشت 1384، ساعت 8:15

البته ببخشيد آقای سلیمانپور !صفحه کليد من پ را با ژ اشتباه می گيرد

E-mail:  ahangarnezhad@hotmail.com

URL:  bisetoon.persianblog.com


نويسنده: ahangarnezhad

سه شنبه، 13 اردىبهشت 1384، ساعت 8:14

سلام بر شما . سليمانژور برای من اسم نا آشنايی نيست . درود بر شمايی که اين گونه قريحه‌ای داری. کار زيبايتان را هم خواندم و بهره گرفتم . به اميد دوستی های گرمتر.. زنده و سربلند باشی

E-mail:  ahangarnezhad@hotmail.com

URL:  bisetoon.persianblog.com


 

درد دلهای یک شاعر سابق!

 

اکنون که بعد از ۱۰ سال دوباره به صرافت شعر وشاعری افتاده ام، مانده ام 

که در اين وبلاگ چه بنويسم!سالهاست که با فرشته ی الهام قهرم، کبوتر ـ

ذوق از بامم پريده وطبعم زنگار بسته است حسابی!

در اين ۱۰ سال در زمينه ی شعر به جز مواردی ـ سالی دو سه بار ! ـ

کار جدی نداشته ام و کارهايم منحصرا در حوزه ی طنز بوده است. چاره ای

نمي بينم جز اينکه تا اظلاع ثانوي به صندوقچه ی بايگانی مراجعه کرده ،

اشعاري را بعد از نفتالين زدايي و گرد گيري تقديمتان کنم!!

دعا کنيد دوباره شاعر شوم!!


قربان وجود نازنينتان: سعيد

 


پيامهاى زير براى اين يادداشت نوشته شده اند:
 

نويسنده: سيد علي ميرافضلي

دوشنبه، 12 اردىبهشت 1384، ساعت 15:16

سلام. از آشنايی با شما خوشوقتم. ممنون که سر زديد.

E-mail:  وارد نشده است

URL:  amiralavi.persianblog.com


نويسنده: م.آشنا

دوشنبه، 12 اردىبهشت 1384، ساعت 14:5

خوش آمدی به بلاگم نموده ای يادم!! بخوان تو سوره الحمد تا کنی شادم!!!!! (مراد از بلاگ همون مزار سابق است!) منتظرم بتماسی! فدات

E-mail:  وارد نشده است

URL:  eshtiaghi.persianblog.com


نويسنده: ياس

يكشنبه، 11 اردىبهشت 1384، ساعت 12:11

راستی فراموش کردم بگم آپ کردم منتظر حضور گرمت هستم

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.shabnam.blogfa.com/


نويسنده: ياس

يكشنبه، 11 اردىبهشت 1384، ساعت 12:5

سلام دوست عزيز ممنون از قدم رنجه ات محبت كردي و از شعر قشنگي كه برايم نوشتي بي نهايت متشكرم و خوشحالم كه بعد از ۱۰ سال دوباره به شعر و شاعري برگشتي شعرهاتو ديدم استعداد خيلي خوبي داري حيف اين ذوق شعري را كنار بگذاري حتما ادامه بده واقعا خواندنيه شعر هات لذت بردم راستي قالب وبلاگت خيلي قشنگه منم دوست داشتم همچين قالبي داشته باشم ولي هر كاري ميكنم قالب عوض مي كنم باز راضي نميشم شادكام باشي و ايام بر كام در پناه حق

E-mail:  وارد نشده است

URL:  www.shabnam.blogfa.com/


نويسنده: راحیل

شنبه، 10 اردىبهشت 1384، ساعت 23:59

راستی مشکوک هم مزنيد . آخه تمام اين وبلاگ رو در ۸ ارديبهشت ساختی بدون يه نفر که براتون کامنت بزاره که مثلا بگوئيد خيلی وقته وبلاگ داريد . يا اينکه يکی از ياران قديمی هستی که يمخواهيد به اين طريق پای رميده گان را به وبلاگ جديد بکشانيد . من از صرافت شعر افتادم بعد از اينکه تاريخ آپديت ها را ديدم .. فکر کنم کاسه ای زير نيم کاسه ای باشد .من مُردم از يان هوش سرشار .

E-mail:  raheel_bito@yahoo.com

URL:  raheelyousef.persianblog.com


نويسنده: راحیل

شنبه، 10 اردىبهشت 1384، ساعت 23:56

راستی سعيد گرامی برای اينکه حس شاعر شدن و نويسندگی در تو تغلغل کنه و به قول پارسيان فوَران کنه يه پيشنهاد جالب ؛؛؛ بيا با هم مشاعره دو بيتی داشته باشيم . وقت هم تايين نميکنيم هر وقت که به انترنت وصل شديم تيو همين قسمت کامنت ها در روز يکبار يا دوبار نه بيش يه مشاعره دو بيتی انجام ميدهيم . هم (( صرافت )) شما برای شاعر شدن بيشتر ميشود آقای حاجی .. هم اينکه من هم بازی پيدا ميکنم .. چی گفتيد ؟

E-mail:  raheel_bito@yahoo.com

URL:  raheelyousef.persianblog.com


نويسنده: راحیل

شنبه، 10 اردىبهشت 1384، ساعت 23:54

هميشه سبز می خشکد. هميشه ساده می بازد. هميشه لشکر اندوه. به قلب ساده می تازد. من آن سبزم که رستن را . تو آخر بردی از يادم. چه ساده هستی خود را . به باد سادگی دادم. به پاس سادگی در عشق.. درون خود شکستم زود.. دريغا سهم من از عشق.. قفس با حجم کوچک بود.. درونم ملتهب از عشق.. برونم چهره ای دم سرد.. ولی از عشق باختن را.. غرور من مرمت کرد.. به غير از "دوستت دارم".. به لب حرفی نشد جاری. ولی غافل که تو خنجر.. درون آستين داری.. طلوع اولين ديدار .. غروب شام آخر بود. سرانجام تو و عشقت.. حديث پشت و خنجر بود ..

E-mail:  raheel_bito@yahoo.com

URL:  raheelyousef.persianblog.com


نويسنده: راحیل

شنبه، 10 اردىبهشت 1384، ساعت 23:53

سلام سغيد گرامی و شاعر دوباره بازگشته ؛؛؛ اين کلمه ((صرافت)) منو ياد آقای حاجی انداخت .. اين واژه نفتالين زدوده هم برايم جالب و جديد بود .. به سرزمين کنعانيان خوش امدی ای دوست مقدمت گرامی باد . ميگفتی ترا شير شتری مهمان کنيم نان عربی و خرمائی ؛؛؛ شعر ارثی نيست که از کسی به کسی برسه . يه نوع استعداد نهفته است درون انسان که با حادثه ای شکوفا ميشود . خود به خود کلمات وزن و قافيه ميگرد . احساس تبلّور ميکند . و قلب به هياهو می افتد . در انتظار نوشته های زيبايتان هستم . و اينجا را هرگز ترک نيمکنم .. ؛؛؛؛ ببينم اين کلمه صرافت ترا تا کجا آباد شاعری همراهی ميکند . بازم بيا من آپديت کردم با داستانی جديد از سرگذشت زيبای کنعانی ..

E-mail:  raheel_bito@yahoo.com

URL:  raheelyousef.persianblog.com