جان جهان...

                                                                به خاکپای  امام رضا(ع)

 ای مــــــــــاه منیـــــــــــر ذوالجلالی           ای شمــــس سپهـــــــــــر لا یزالی

ای گوهـــــــــــــــــر نام تو خجسته              بــــــــر سلسلــه الذهب نشسته

ای که به رضـــــــــــای حق رضایی             آیینــــــــــه ی نـــــــــــور مر تضایی

ای جــــــان جهان که جمله جانی              مولا و امــــــــــــــام  انس وجــــانی

بر گنبــــــــــد زر نشانت ای جــان!               شد زرگــــــر چرخ گوهــــــــرافشان

ای مدفـــــن تو دفینـــــــه ی حق               ای مشهـــــــــــــد تو شهـــود مطلق

خورشید چــــــــــو ذرّه در هوایت               بالیده به ســــــــایه ی سخــــــــایت

شب سلسلــــــــــه بند گیسوانت            شب سرمـــــــــــه ی چشم آهوانت

در بارگـــــــه منیرت ای مــــــــــــاه            شب گشتــــــــــــــه سیه غلام درگاه

شد عــــــــــــرش دخیل بارگاهت              تــــــــــــا بر شـــــــــــود از در نگاهت

دریای کــــــــــــــرم نمی ز جودت               خورشید شعــــــــــــاعی از وجودت

مستیم به جرعــــــه ای ز جامت               ساغـــــــــــــــر نکشیم جز به نامت

مـــــــــا دُرد کشــــان اهل دَردیم               زین میکــــــــــــــــده هیچ برنگردیم

ای ساغـــــر وصل حق به دستت               ای بــاده خمـــــــــــار چشم مستت

ای مامن و ملجـــــــــــــــاء غریبان              ای مرهــم جـــــــــــــــان ناشکیبان

ای خـــــــــاک در تــــــــــــــو توتیایم            از نـــــــــــور تو نـــــــــور دیده هایم

گـــــــر بر لب من ترانه ی توست               از غربت عاشقـــــــــــــانه ی توست

دریاب مـــــــــــــــر ا که درد مندم               غم شعلــــــــــــــــه کشد ز بند بندم

افتاده ز پــــــــــــــا شکسته بالم                مپسند چنین شکستـــــــــــه حالم

مـــــــن سائل رند و آس و پاسم               جز درگـــــــــــــــــــه تو نمی شناسم

ای مظهــــــــر رحــــــــم حیّ داور                بر این دل خستــــــــــــــه رحمت آور...

                                                                          پاییز ۸۵

معرفی کتاب

او نویسی

او نویسی

"اونویسی" یازدهمین اثر  جلیل صفربیگی  و پنجمین  مجموعه ی رباعی اوست که ۵۰ رباعی آیینی او را در بر دارد .این کتاب با حمايت حوزه هنري استان ايلام  و در شمارگان ۲۰۰۰ نسخه به چاپ رسيده است."جلیل صفر بیگی" در قالب  مورد علاقه ی خود یعنی رباعی،  مبتکر و پر طراوت ظاهر می شود و لحظه های جدید،زیبا و گاه  پرعاطفه ای  را با خوانندگانش به اشتراک می گذارد. می شود گفت که او به جادوی رباعی دست یافته است و بر خلاف خیل کثیر شاعران نه تنها مغلوب این حریف ریز نقش(!) نشده است  بلکه به جای کلنجارهای  شبانه روزی و بی حاصل با آن-آنگونه که شیوه ی خیلی هاست- با ظرافتی قابل توجه دل او را به دست آورده است!  ."صفر بیگی"در حال حاضر  یکی از مطرح ترین و قابل اعتناترین نامها در رباعی امروز است و با توجه به بالندگی روز افزون  طبع و پویایی دید شاعرانه اش اطمینان دارم که به اینی که هست بسنده نخواهد کرد.با خواندن دو رباعی از این مجموعه ، مشتاقانه  کارهای آتی  او را منتظرخواهیم ماند.

هم چاه ســــــــــــــر راه تو بايد بكنيم              هم اينكــــــــه از انتظار تو دم بزنيم

اين نامه ي چندم است كه مي خواني            داريم ركورد كوفــــــه را مي شكنيم

**

يك عمر تو زخم هــــــــاي ما را بستي              هر روز كشيدي به سر مــــا دستي

شعبان كه به نيمه مي رسد آقا جان!               ما تازه به يادمـــان مي آيد هستي!