السلام عليک يا علي بن موسي الرضا
مثنوی ذيل را دریکی از صحنهای حرم مطهّر آقا امام رضا (ع) سروده ام. آن شب _ شب جمعه پانزدهم مهرماه سال 1378 _ در قید وبند لفاظی و زیبایی و آرایش کلام نبودم، آنچه از دل به زبانم می آمد در حالتی غیر قابل بیان, بداهه وار بر روی دفترچه ی کوچکی می نگاشتم (آنگونه که در اواسط شعر؛ زبان فارسی دیگر زبان دل نیست و زبان مادری سر بر می کند!)...ابیات را می نوشتم و بعد داخل حرم مطهر با چشمانی اشکبار رو به ضریح حضرتش می خواندم ؛ یادش به خیر!....در شب میلاد آن امام همام یکبار دیگر آن شو ر وحال را با شما عزیزان زمزمه می کنم......
سبــط نبـی(ص) وخلـف مرتضی(ع)
نوگل صدّیقه ی کبری(س) ، رضا(ع)
گـــــــــــرچه گنهکـــــارم و آلــوده ام
روی به خــــــــــاک حرمت سوده ام
ترک دیــــــار از پی دل کـــــــــرده ام
روی به در گــــــــاه تــــــــو آورده ام
از پـــــی دل هر ســــــــــــــو بشتافتم
عـــــــــاقبتش در حرمــــــــــت یـافتم
گرچه شب است وهمــه جاسوت وکور
مــــن هستم مهمـــــــــــان در بزم نور
خیـل ملائک همـــــــــــــــــه زوّار تو
جان جهـــــــــــــــان جمله گرفتار تو
ای تــــــو غریب الغـــــــــربای جهان
خانه ی تـــــــــــــو هست دل عاشقان
ای به فـــــــــــــدای رخ تو جــان من
هستی من عشـــق من ایمـــــــان من!
بنده ی ناچیزم وتــــــــــــــو سروری
مـــن خس وخاشاکم ، تو گــــــوهری
ذرّه ی ناچیزم و تـــــــــــــــــو آفتاب
جان به فـــــــدای تو ز مـن رخ متاب
عرش جبین ســــــــــــا شده بر درگهت
کحل بصـــــــر کرده ز خــــــاک رهت
در حــــــــــرم خویش مــــــــرا بار ده
اذن بر این عبـــــــــــــــــد گنهکــار ده
مـــن که خسی از همه جـــــــا رانده ام
بر در تـــــــــــــــــو سائـــل درمانده ام
درحــــــــــرم خویش پناهـــــــــــــم بده
رخصت یک آه و نگــــــــــــــــــاهم بده
آه...خطـــــــا گفتـــــــــــــــــم عذرم پذیر
این چه سخـــــن بود؟ تو بر مـــــن مگیر
آینـــــــــه ای رخصت آهـــــم کجاست؟
خورشیــــــدی تاب نگـاهـــــم کجاست؟
آمده ام بـــــر در تـــــــــــــــــو ناشکیب
بـــــر لب مـــــــــن آیه ی« امّن یجیب»
تــــــــا که نگــــــــــاهی برود بـــا منت
دست گنهکـــــــــــــار مـــــــــن ودامنت
ای دو جهـــــــــــــان مست نگاهت شده
ظلمت غــــــــــم غــــرق پگـــاهت شده
غربتت آتش زن هـــــــــر سینـــــــه شد
تا به ابــــــــــــــــــــد ماتم آیینــــــــه شد
غربت تـــــــــــــــــو داغ دل لالــــه شد
در دل من شعلـــــــــه ی جوّالــــــــه شد
سوخت همــــــــــــه خرمــــــن جان مرا
خست ز غـــــــــــــــــم روح وروان مرا
ای به فـــــــــــــــدای رخ تو جان من!
هستی مــــن عشق مــن ایمـــــــان من!
حقّ امامی شاه خراســــان رضـــا(ع)!
من سنه قربـان سنه قرباـن رضـــا(ع)!
غربتیوی یــــــــــــــاده سالیـب آغلادیم
کونلومـــــو آلــــدیم ضریحـــه باغلادیم
کونلومه گــل بیر نظــر ائت ای غریب!
قویما قاپینــــــــــــدان قه ییده بی نصیب
احتیاجیم واردی سنـــــــــــــه احتیــــاج
بیـــــــر باخیشین دردیمی ائیلــــر علاج
داغلی اوره گلــــــــــــر هامی زائر سنه
تا که چاتــــــــــــــــا ال او شریف دامنه
خیل ملک لـــــــــــــــر ایاقین دان اؤپور
عـــــرش ده بیر اؤزگــــــه قیامت قوپور
من نه دئییم ســــــــــن غریبین نیسگیلی
یاندیریری سینــــــــــه نی ،باغلیر دیلی
دوزدی قلـــــم کملیغی نی دانمیــــــری
آمما اوره گ یاخشی پیسی قانمیـــــری
تا که غمین دن اوره گه ســـــــــوز گلیر
اود قوپوری هی دیلی مه ســـــــؤز گلیر
حسرتی دوزمــــوش غمی میـــن یانینه
اود ســـــــــــالیرام دفتری میـــن جانینه
ضامن آهـــــــــــــو! من سال بیر نظــــر
تا کـــــــــــه غمیم زائل اولا سـربه ســر
توپراقیوا بوســــــــــــه ووروبدور فلک
نوحه دئییبدیر سنـــــــــــه جـنّ وملـــک
غربتیوه گؤزلـــــــــــــری قان آغلاییب
جملــــــه زمین جملـــه زامان آغلاییب
شاه شهیـــــــــــــد، زاده ی امّ البنیـــن!
قوی دولانیم باشیـــــــــوا آقـــــــا سنین
***
گلـــــــــدی یئتیشدی منه آخیر گئجــــه
ال چکیم آقـــــــــــا! حرمین دن نئجــه؟
قیچ گئدیـــــری آمما اوره گ قویموری
دویموری ســن دن اوره گیم دویموری
حسرتی نن قورتولـــــــــوری فرصتیم
آیریلیغا یوخــــدی آقـــــــــــــــا طاقتیم
آغلایاراق سئیر ائدیــــــــــره م قبریوی
هـــــــاردا ایتیردین اوره گیم صبریوی؟
دیل سوسوری سؤزلر اوره گ ده یانیر
گــــؤز یاشیمین شعـــــــر لری باشلانیر......
مشهد مقدس ـ صحن مطهر رضوي ۱۵/۷/۱۳۷۸
روی کــــــرده ام به درگهت با دلی شکسته ونزار
ای غریب آشنــــــای من! حاجت دل مـــــــرا بر آر
شب که شدفرشته های عشق باپری زجنس اشتیاق
گنبــــــــــد طلایی تـــــــــورا پاک می کنند از غبار
دل دل گناهکـــــــــــــار من با رضا رضای نیمه شب
بسته است بر ضریح تو؛ شور و عشق ودرد وانتظار
مـن شکسته ام تکیده ام چــــــون کویر داغدیده ام
رنج صد خزان کشیده ام سبز کن مــــرا تو ای بهار!
من کیم؟ ز غیر خسته ای ؛دل به عشق یار بسته ای
شاعـــــــر قلـــــــــم شکسته ای روسیه ولی امیدوار.....
مشهد مقدس_ 14/7/1378
«اللهم صل علی علی بن موسی الرضا المرتضی، الامام التقی النقی»
