در خلسه های سبز رهـا می کنی مـرا وقتیکه عاشقــانه صــــدا می کنی مرا
با جلوه ای به رنگ گـل و شبنم و بهار عاشق ترین آینـــــــــه ها می کنی مرا
با غیبت معطّر خـود ای شهود محض! آکنده از حضـــور خـــدا می کنی مرا
رخ درمحاق می کشی ودرهجوم اشک شبگرد کوچه های دعــا می کنی مرا
در روشنای خلـــــوت چشمان شرقیت از ظلمت وجــــود رهــا می کنی مرا
می بینمت هنوز که با دستهای مهــــــر در یک قنوت سبــــزدعا می کنی مرا
**************************
بسپار با نگــــــــاه غریبت مـــرا به عشق
پر ده مرا به اوج مه آلـــــود ـ تا به عشق ـ
حیف است حرفی از تو و آیینه هــــــا نزد
امشب که گشته ایم همــــــــه مبتلابه عشق
یاد دلـــــم به خیــــــر که آن روزهای سبز
سوگندیا به چشم تـــو می خورد یا به عشق
چیز زیادی از تــــــو نمی خواهم ای عزیز
جز یک نگاه سبز ودلی آشنــــــــا به عشق
با چشم تو مجـــــــال نیایش نمانــــده است
باید شبی دوبـاره کنـم اقتـــــــــــدا به عشق
با تو تمام شعـــــــر وســــــــرود وترانه ام
حتی تمـــــــــــــام قافیه هایم خـراب عشق
حرف دل تو را ز نگـــــــــــاه تو خوانده ام
دیریست تاشناخته ام عشـــق را به عشــــق
روحـــــــم تمـــام غربت خـود را ترانه کرد
آنشب که ختم شدهمه ی جـــــاده هابه عشق...
پاییز ۷۴
