به وجودم خوش آمدی...

ای مهربان ترین که دلــم در پنـــــاه توست

زیباترین ســروده ی هستی نگـــــاه توست

آن روزها که از تـــو وعشقت سخـن نبود

آن روزها که بی" تو" نشانی ز" من " نبود

با لحظـــه های سبــــز سـر یاریم نبـــــود

چیزی به غیر این دل تکــــراریم نبــــــود

بانــــوی عشق از غزلـــــم رو گرفته بود

دل با سکوت غمــزده اش خــو گرفته بود

در خـــویش می نشستـم ودلتنگ می شدم

از عشــق دور می شدم و سنگ می شدم

تا از تــــو وبهــــار در آنها سخــــن نبود

این شعـــــرها زبــــان دل تنگ مــن نبود

در چنگ بادهای خـــــزان زرد می شدند

از درگـــه بهـــــاری گل طــرد می شدند

بــر حــال وروز خالقشـان زار می زدند

رســــوایی مرا همه جا جــــار می زدند

احساسهــای زرد مــــــــرا دار می زدند

بیهوده واژه واژه دم از  یــــــار می زدند

ناگـــه نسیم عشق تــــو آمـــــــد به یاریم

چشمم به عشق وا شد  و دیدم بهـــــــاریم

عشق تو از کرانه ی روحم طلـــوع کرد

فصل جدید شاعـــریم را شـــــروع کرد...

***

وقتی خـــــدا به کالبــدم روح می دمیــــد

یک نیمه از وجــــود مرا در تـــــو آفرید

یک نیمه پر زخوبی و آن یک پر از بدی

گمگشتــه بود نیمــه ی  من تا تــــو آمدی

خوبی رسید وعشق وجـــــود مرا گرفت

یک حسّ سبز بــود ونبـــــود مرا گرفت

وقتی که آمــــدی تهیـــــم کـردی از بـــدی

ای خوب محض من به وجودم خوش آمدی

بامن بمــان که شـور ونــوا گیرد این دلــم

با من بمـــان که بوی خـــدا گیرد این دلــم

اینک مـن وامید  ودلی پر زمهـــــر یار

با من بمان که سبز شوم با تو ای بهــار....

آبان    ۸۲ ـ  ارومیّه